vooruitgang!

Hier het bewijs dat ik een stuk rechter ben geworden!:) links: 8 oktober 2009, midden: net na de operatie , rechts: 24 nov 2010

hier het bewijs met foto's dat ik een stuk rechter ben geworden!

meer als 3 maanden

me and table mountain =)

Zondag ben ik terug gekomen van een heerlijke 2 weken vakantie in Kaapstad. Ik heb ontzettend genoten. En het allerbeste was dat ik nauwelijks pijn heb gehad! Zelfs de vliegreis van 24 uur (via Dubia) kon ik prima volhouden! Mijn koffer werd door andere gedragen, dus dat was ook geen probleem.

Helaas moest ik de wijntour overslaan, omdat die werd gedaan op mountainbike, maar dat was een heerlijk dagje rust voor mij. Verder heb ik overal aan meegedaan. En ik kon zelfs meegaan met stappen! Tuurlijk waren mijn 'dance moves' beperkt als vroeger, maar dat ik al meekon was al een hele stap vooruit.

Nu zit ik op de bank en heb ik pijn doordat ik verbrand ben in plaats van mijn rug en misschien klinkt het heel raar maar ik ben daar blij om.

Toen ik bezoek was gegaan na 7 weken en ze zeiden dat ik mee mocht op vakantie twijfelde ik zelf heel erg. Maar ik snap nu waarom. Tuurlijk heb ik nog steeds beperkingen.

Ik loop nog altijd liever zonder tasje maar het kan nu wel. En kan niet in een rijdende bus staan maar zitten wel. Bukken gaat nu ook alleen nu met de billen naar achteren. Ik ben veel meer op mijn gemak en erger me niet meer aan mijn rug of maak me ongerust dat iemand er tegen aanloopt.

Deze week wil ik graag weer fietsen proberen en als dat beetje gaat (met kleine stapjes) weer naar mijn eigen kamertje!:D

zo'n 1.5 maand later....

Vandaag is het 6 weken geleden sinds mijn operatie. En eindelijk na een lange tijd is de pijn een stuk minder geworden. Ik weet niet of het ligt aan het feit dat ik gewend ben aan hoe het nu voelt of het echt minder is geworden. Helaas is mijn rug nog steeds erg gevoelig. Fijn is het niet als iemand eraan komt. Zelfs een strelende hand voelt niet zoals vroeger. Ik heb een record nu dat ik 2 uurtjes buitenhuis kan zijn en dat ik dan niet helemaal moe en uitgeput van de pijn thuis kom.
Ik maak kleine uitstapjes. Zo ga ik met mijn moeder naar de bios (en niet alle bioscopen hebben goede stoelen...leer je ook om aan te wennen). Verder ga ik vaak met Viev en Rick even naar de stad toe. Het is fijn dat viev en rick alles hebben gezien en meegemaakt. Ze hebben gezien hoe ik in het ziekenhuis was en hoe ik langzaam vooruitgang kreeg. Ze weten wat mijn beperkingen zijn en dat is fijn.
Als ik terug kijk zit er toch vooruitgang in, maar het gaat langzaam. En ik moet toegeven dat ik sommige dagen erg depressief werd en wist niet of ik dit nog wel aankon. Mijn moeder werd beetje ongerust dat ik in een depressie terecht zou komen door de medicijnen (1 van de bijwerkingen als je de medicijnen te lang gebruikt). Het feit dat je overal geconfronteerd word met wat je nu niet meer kan maar wel kon is niet leuk. En om het te accepteren is nog moeilijker. Zo snel als ik dat mijn leven hier heb opgebouwd in Nederland en hoe snel ik zo'n leuke leven heb gemaakt was het ook van mij afgenomen voor 6 maanden. En dat had natuurlijk niemand tegen mij verteld. Natuurlijk niet. Maar het is goed je erop voor te bereiden dat het kan gebeuren.

Vandaag ook mijn eerste dag weer terug in de collegestoel! Ja ik had geregeld om een aparte (goede) stoel te hebben. Maar helaas kon dat niet geregeld worden. Dus heb ik 1.5 uur in een stoel gezeten waarna ik de pijn weer goed kon voelen. Dit was ook heel vermoeiend en ik was ook teleurgesteld.
Verder is het moeilijk want je wilt de lift nemen want trap lopen is ook vermoeiend maar goed dan staat er weer een groep jongens voor de lift....niet handig dan maar de trap. Boven aangekomen loop je tegen een deur die je moet open trekken, niet handig. Ik heb bijna geen kracht en het doet pijn als je aan zo'n zwaar ding staat te trekken. Wat teleurstelling, maar meneer Konings weet altijd wel een grappige les boekhouden te geven! ;)

Nou moet ik niet negatief doen. Want als ik terug denk aan hoe het proces is gegaan met tandenpoetsen (ja zoiets simpel) is het nu toch een stuk fijner! In het ziekenhuis poetsen ze altijd s' ochtends je tanden....ja zelfs op de IC! Toen werd de tandpasta eruit gezogen zoals bij de tandarts. Een paar dagen later kon ik mijn mond omspoelen met water en in een bakje spuigen in bed. Toen ik eindelijk weer kon lopen en ging tandenpoetsen spuigde ik het eerst tegen de spiegel en over de kraan heen, ik kon nog niet een klein beetje buigen. Maar nu kan ik gerust mijn tantenpoetsen zoals vroeger.

Ik begin me steeds meer te beseffen hoe het voorlopig zal zijn. Je moet dingen afzeggen die je wilt doen en je moet wennen aan de beperkingen. Dit had ik nooit gedacht toen de chirurg zei dat ik geopereerd moest worden. Toen dacht ow ok is goed kan er verder toch niks aan doen.
Nu kan ik ook niks aan doen als ik iets niet kan, maar ik kan er wel iets aan doen om positief te blijven en vooruitgang te maken. Richt mijn leven nu zo in zoals het nu kan met andere dingen en andere planningen. Je moet er natuurlijk aan wennen. Maar ze zeggen niet voor niets dat de eerst 3 tot 6 maanden het moeilijkst zijn. En dan nog het is maar een getal, het is maar tijd.

Liefs Irma

4 weken na de operatie

Na mijn eerste vergadering opgemaakt door Vivianne:)


Gisteren was het precies een maand geleden dat ik mijn operatie heb gehad, en als je het vergelijkt met die week in het ziekenhuis kan ik nu een stuk meer. Gisteren ben ik weer wat meer gaan afbouwen van de medicijnen. Dat gaat wel goed. Maar ondertussen ben ik er al gewend dat met alles wat je doet je pijn hebt.
Soms is de pijn erger als op andere momenten en weet ik niet waarom dat zo is. Ik probeer nu vaak korte uitstapjes te doen. Afgelopen zaterdag voor het eerst weer naar de stad geweest met mijn zus en dat deed me goed. Ook al heb ik het maar 1 winkel vol gehouden heb ik mezelf lekker verwend. Vrijdag was namelijk geen leuke dag. Mijn eerste keer weer ongesteld. Heel mijn lichaam deed pijn en heb ik voornamelijk in bed gelegen.
ik geef eerlijk toe het is moeilijk om ermee om te gaan. De pijn kan ik nu mee omgaan. Maar na een maand nog steeds afhankelijk zijn van andere is niet zoals ik mezelf ken. Afgelopen 2 jaar altijd zelfstandig alles kunnen doen. En dat je niet eens langer als een uur in de stad kan rond lopen is ook frustrerend. Je bent boos maar op wie? Want het is zo, maar dat is moeilijk te accepteren. Tuurlijk zouden de artsen niks tegen mij zeggen hierover want iedereen is anders.
Ik ben druk bezig met alles te regelen voor het komende college jaar. Het feit dat ik niet de kracht zal hebben om zo te kunnen werken en te studeren zoals ik gewend ben is ook heel frustrerend.
Niemand weet hoe je je voelt. En het is ook heel moeilijk om uit te leggen. Ik verwacht ook niet dat mensen het begrijpen, want dat zou ik ook niet kunnen als ik het zelf niet zou meemaken.
Soms lig ik wel huilend in bed en vraag ik aan mijn moeder wanneer ik weer eindelijk de oude ben. Daar kan zij ook geen antwoord op geven. En waarom dit nou bij mij gebeurd...maar dat weet niemand en het is nou eenmaal zo.
Ik had het heel anders verwacht een maand na de operatie. Dacht dat ik dan weer lekker op mijn eigen kamertje zou zitten, niet het geval. En dat ik bij de komende feesten aanwezig zou kunnen zijn, ook niet het geval. En dat is soms moeilijk te verwerken.
Als ik ook naar drukkere plaatsen ga neem ik een kruk mee. Niet omdat ik die nodig heb, maar niemand ziet aan de buitenkant dat er iets met mij aan de hand is. Met een kruk naast me letten ze daar wat beter op en gaan ze niet plotseling aan je staan trekken;)
Maar ik blijf wel positief hoor. Heb genoeg mensen om mij heen die daarvoor zorgen:)

Liefs Irma

3 weken na de operatie

het is zo'n 3 weken na de operatie en ik zie al wel vooruit gang. Maar het gaat langzaam. Ik ben begonnen met korte uitstapjes maken met mama. Maar tot nu toe hou ik het max een uur vol. Het lopen is nog wel vermoeiend en pijnlijk. Als ik terug kom na een uur voelt het alsof ik 10 km heb gelopen met een rugzak vol stenen....
Maar ik krijg veel bezoek en dat doet me goed. Ik hou het steeds langer vol en ik heb ook steeds een moeder die zegt kom we gaan nu ff lopen. Ook al heb ik daar geen zin in ga ik wel mee want dat is de enige manier hoe de spieren zich gaan wennen.
Slapen gaat al wat beter ik kan nu zo'n 5 uur aan 1 stuk door slapen. Wel drink ik voor het slapen gaan warme melk en een leuke film om met een goeie gedachte naar bed te gaan.
Vaak moet ik nog in de spiegel kijken hoe ik moet staan om recht te gaan staan, want mijn hersenen zeggen iets heel anders tegen mij lichaam, zoals ik altijd al gewend was om te lopen, maar dat klopt nou natuurlijk niet meer. Ik heb 2 bochten laten corrigeren. Dus naast mijn schouders anders te houden moet ik ook mijn heupen anders zetten. En als ik dan zogenaamd "recht" voor de spiegel sta voelt het alsof 1 of ander dombo sta.
Verder is de pijn onderin mijn rug minder geworden, dat was voornamelijk spierpijn. Het doet alleen pijn als ik erop duw. Nu heb ik vooral last van de bocht bovenin dus tussen mijn schouderbladen. Daar heb ik nu ook spierpijn maar ook nog wel botpijn.
Ben ook sinds kort gaan afbouwen van de medicijnen en de eerste dag is moeilijk maar daarna gaat het steeds beter. Het zal denk nog wel een tijdje duren voordat ik helemaal zonder medicijnen zou kunnen. Dus dat het ziekenhuis je medicijnen meegeeft voor 10 dagen zegt niks eigenlijk, en het verschilt per persoon en de operatie natuurlijk.

bedankt voor alle lieve berichtjes en bezoeken kaarten en bloemen!:)

Liefs Irma

van buitenkant rug verandering

na de operatie en litteken. schouderbladen zijn nu gelijk en meer symetrisch maar ik moet nog leren om te wennen aan mijn nieuwe lichaam en h0e dan recht te staan....

voor de operatie

allemaal foto's!

dorine als verassing op visite met brussel chocolade taart!:)

met viev filmpje kijke:)

thuis! viev en rick versierd:)

naar huis!

ik sta! wel scheef maar goed,,,,ik moet nog lere recht lope.