Hier het bewijs dat ik een stuk rechter ben geworden!:) links: 8 oktober 2009, midden: net na de operatie , rechts: 24 nov 2010
hier het bewijs met foto's dat ik een stuk rechter ben geworden!
maandag 29 november 2010
dinsdag 2 november 2010
meer als 3 maanden
me and table mountain =)Zondag ben ik terug gekomen van een heerlijke 2 weken vakantie in Kaapstad. Ik heb ontzettend genoten. En het allerbeste was dat ik nauwelijks pijn heb gehad! Zelfs de vliegreis van 24 uur (via Dubia) kon ik prima volhouden! Mijn koffer werd door andere gedragen, dus dat was ook geen probleem.
Helaas moest ik de wijntour overslaan, omdat die werd gedaan op mountainbike, maar dat was een heerlijk dagje rust voor mij. Verder heb ik overal aan meegedaan. En ik kon zelfs meegaan met stappen! Tuurlijk waren mijn 'dance moves' beperkt als vroeger, maar dat ik al meekon was al een hele stap vooruit.
Nu zit ik op de bank en heb ik pijn doordat ik verbrand ben in plaats van mijn rug en misschien klinkt het heel raar maar ik ben daar blij om.
Toen ik bezoek was gegaan na 7 weken en ze zeiden dat ik mee mocht op vakantie twijfelde ik zelf heel erg. Maar ik snap nu waarom. Tuurlijk heb ik nog steeds beperkingen.
Ik loop nog altijd liever zonder tasje maar het kan nu wel. En kan niet in een rijdende bus staan maar zitten wel. Bukken gaat nu ook alleen nu met de billen naar achteren. Ik ben veel meer op mijn gemak en erger me niet meer aan mijn rug of maak me ongerust dat iemand er tegen aanloopt.
Deze week wil ik graag weer fietsen proberen en als dat beetje gaat (met kleine stapjes) weer naar mijn eigen kamertje!:D
maandag 30 augustus 2010
zo'n 1.5 maand later....
Vandaag is het 6 weken geleden sinds mijn operatie. En eindelijk na een lange tijd is de pijn een stuk minder geworden. Ik weet niet of het ligt aan het feit dat ik gewend ben aan hoe het nu voelt of het echt minder is geworden. Helaas is mijn rug nog steeds erg gevoelig. Fijn is het niet als iemand eraan komt. Zelfs een strelende hand voelt niet zoals vroeger. Ik heb een record nu dat ik 2 uurtjes buitenhuis kan zijn en dat ik dan niet helemaal moe en uitgeput van de pijn thuis kom.
Ik maak kleine uitstapjes. Zo ga ik met mijn moeder naar de bios (en niet alle bioscopen hebben goede stoelen...leer je ook om aan te wennen). Verder ga ik vaak met Viev en Rick even naar de stad toe. Het is fijn dat viev en rick alles hebben gezien en meegemaakt. Ze hebben gezien hoe ik in het ziekenhuis was en hoe ik langzaam vooruitgang kreeg. Ze weten wat mijn beperkingen zijn en dat is fijn.
Als ik terug kijk zit er toch vooruitgang in, maar het gaat langzaam. En ik moet toegeven dat ik sommige dagen erg depressief werd en wist niet of ik dit nog wel aankon. Mijn moeder werd beetje ongerust dat ik in een depressie terecht zou komen door de medicijnen (1 van de bijwerkingen als je de medicijnen te lang gebruikt). Het feit dat je overal geconfronteerd word met wat je nu niet meer kan maar wel kon is niet leuk. En om het te accepteren is nog moeilijker. Zo snel als ik dat mijn leven hier heb opgebouwd in Nederland en hoe snel ik zo'n leuke leven heb gemaakt was het ook van mij afgenomen voor 6 maanden. En dat had natuurlijk niemand tegen mij verteld. Natuurlijk niet. Maar het is goed je erop voor te bereiden dat het kan gebeuren.
Vandaag ook mijn eerste dag weer terug in de collegestoel! Ja ik had geregeld om een aparte (goede) stoel te hebben. Maar helaas kon dat niet geregeld worden. Dus heb ik 1.5 uur in een stoel gezeten waarna ik de pijn weer goed kon voelen. Dit was ook heel vermoeiend en ik was ook teleurgesteld.
Verder is het moeilijk want je wilt de lift nemen want trap lopen is ook vermoeiend maar goed dan staat er weer een groep jongens voor de lift....niet handig dan maar de trap. Boven aangekomen loop je tegen een deur die je moet open trekken, niet handig. Ik heb bijna geen kracht en het doet pijn als je aan zo'n zwaar ding staat te trekken. Wat teleurstelling, maar meneer Konings weet altijd wel een grappige les boekhouden te geven! ;)
Nou moet ik niet negatief doen. Want als ik terug denk aan hoe het proces is gegaan met tandenpoetsen (ja zoiets simpel) is het nu toch een stuk fijner! In het ziekenhuis poetsen ze altijd s' ochtends je tanden....ja zelfs op de IC! Toen werd de tandpasta eruit gezogen zoals bij de tandarts. Een paar dagen later kon ik mijn mond omspoelen met water en in een bakje spuigen in bed. Toen ik eindelijk weer kon lopen en ging tandenpoetsen spuigde ik het eerst tegen de spiegel en over de kraan heen, ik kon nog niet een klein beetje buigen. Maar nu kan ik gerust mijn tantenpoetsen zoals vroeger.
Ik begin me steeds meer te beseffen hoe het voorlopig zal zijn. Je moet dingen afzeggen die je wilt doen en je moet wennen aan de beperkingen. Dit had ik nooit gedacht toen de chirurg zei dat ik geopereerd moest worden. Toen dacht ow ok is goed kan er verder toch niks aan doen.
Nu kan ik ook niks aan doen als ik iets niet kan, maar ik kan er wel iets aan doen om positief te blijven en vooruitgang te maken. Richt mijn leven nu zo in zoals het nu kan met andere dingen en andere planningen. Je moet er natuurlijk aan wennen. Maar ze zeggen niet voor niets dat de eerst 3 tot 6 maanden het moeilijkst zijn. En dan nog het is maar een getal, het is maar tijd.
Liefs Irma
Ik maak kleine uitstapjes. Zo ga ik met mijn moeder naar de bios (en niet alle bioscopen hebben goede stoelen...leer je ook om aan te wennen). Verder ga ik vaak met Viev en Rick even naar de stad toe. Het is fijn dat viev en rick alles hebben gezien en meegemaakt. Ze hebben gezien hoe ik in het ziekenhuis was en hoe ik langzaam vooruitgang kreeg. Ze weten wat mijn beperkingen zijn en dat is fijn.
Als ik terug kijk zit er toch vooruitgang in, maar het gaat langzaam. En ik moet toegeven dat ik sommige dagen erg depressief werd en wist niet of ik dit nog wel aankon. Mijn moeder werd beetje ongerust dat ik in een depressie terecht zou komen door de medicijnen (1 van de bijwerkingen als je de medicijnen te lang gebruikt). Het feit dat je overal geconfronteerd word met wat je nu niet meer kan maar wel kon is niet leuk. En om het te accepteren is nog moeilijker. Zo snel als ik dat mijn leven hier heb opgebouwd in Nederland en hoe snel ik zo'n leuke leven heb gemaakt was het ook van mij afgenomen voor 6 maanden. En dat had natuurlijk niemand tegen mij verteld. Natuurlijk niet. Maar het is goed je erop voor te bereiden dat het kan gebeuren.
Vandaag ook mijn eerste dag weer terug in de collegestoel! Ja ik had geregeld om een aparte (goede) stoel te hebben. Maar helaas kon dat niet geregeld worden. Dus heb ik 1.5 uur in een stoel gezeten waarna ik de pijn weer goed kon voelen. Dit was ook heel vermoeiend en ik was ook teleurgesteld.
Verder is het moeilijk want je wilt de lift nemen want trap lopen is ook vermoeiend maar goed dan staat er weer een groep jongens voor de lift....niet handig dan maar de trap. Boven aangekomen loop je tegen een deur die je moet open trekken, niet handig. Ik heb bijna geen kracht en het doet pijn als je aan zo'n zwaar ding staat te trekken. Wat teleurstelling, maar meneer Konings weet altijd wel een grappige les boekhouden te geven! ;)
Nou moet ik niet negatief doen. Want als ik terug denk aan hoe het proces is gegaan met tandenpoetsen (ja zoiets simpel) is het nu toch een stuk fijner! In het ziekenhuis poetsen ze altijd s' ochtends je tanden....ja zelfs op de IC! Toen werd de tandpasta eruit gezogen zoals bij de tandarts. Een paar dagen later kon ik mijn mond omspoelen met water en in een bakje spuigen in bed. Toen ik eindelijk weer kon lopen en ging tandenpoetsen spuigde ik het eerst tegen de spiegel en over de kraan heen, ik kon nog niet een klein beetje buigen. Maar nu kan ik gerust mijn tantenpoetsen zoals vroeger.
Ik begin me steeds meer te beseffen hoe het voorlopig zal zijn. Je moet dingen afzeggen die je wilt doen en je moet wennen aan de beperkingen. Dit had ik nooit gedacht toen de chirurg zei dat ik geopereerd moest worden. Toen dacht ow ok is goed kan er verder toch niks aan doen.
Nu kan ik ook niks aan doen als ik iets niet kan, maar ik kan er wel iets aan doen om positief te blijven en vooruitgang te maken. Richt mijn leven nu zo in zoals het nu kan met andere dingen en andere planningen. Je moet er natuurlijk aan wennen. Maar ze zeggen niet voor niets dat de eerst 3 tot 6 maanden het moeilijkst zijn. En dan nog het is maar een getal, het is maar tijd.
Liefs Irma
dinsdag 17 augustus 2010
4 weken na de operatie
Na mijn eerste vergadering opgemaakt door Vivianne:)Gisteren was het precies een maand geleden dat ik mijn operatie heb gehad, en als je het vergelijkt met die week in het ziekenhuis kan ik nu een stuk meer. Gisteren ben ik weer wat meer gaan afbouwen van de medicijnen. Dat gaat wel goed. Maar ondertussen ben ik er al gewend dat met alles wat je doet je pijn hebt.
Soms is de pijn erger als op andere momenten en weet ik niet waarom dat zo is. Ik probeer nu vaak korte uitstapjes te doen. Afgelopen zaterdag voor het eerst weer naar de stad geweest met mijn zus en dat deed me goed. Ook al heb ik het maar 1 winkel vol gehouden heb ik mezelf lekker verwend. Vrijdag was namelijk geen leuke dag. Mijn eerste keer weer ongesteld. Heel mijn lichaam deed pijn en heb ik voornamelijk in bed gelegen.
ik geef eerlijk toe het is moeilijk om ermee om te gaan. De pijn kan ik nu mee omgaan. Maar na een maand nog steeds afhankelijk zijn van andere is niet zoals ik mezelf ken. Afgelopen 2 jaar altijd zelfstandig alles kunnen doen. En dat je niet eens langer als een uur in de stad kan rond lopen is ook frustrerend. Je bent boos maar op wie? Want het is zo, maar dat is moeilijk te accepteren. Tuurlijk zouden de artsen niks tegen mij zeggen hierover want iedereen is anders.
Ik ben druk bezig met alles te regelen voor het komende college jaar. Het feit dat ik niet de kracht zal hebben om zo te kunnen werken en te studeren zoals ik gewend ben is ook heel frustrerend.
Niemand weet hoe je je voelt. En het is ook heel moeilijk om uit te leggen. Ik verwacht ook niet dat mensen het begrijpen, want dat zou ik ook niet kunnen als ik het zelf niet zou meemaken.
Soms lig ik wel huilend in bed en vraag ik aan mijn moeder wanneer ik weer eindelijk de oude ben. Daar kan zij ook geen antwoord op geven. En waarom dit nou bij mij gebeurd...maar dat weet niemand en het is nou eenmaal zo.
Ik had het heel anders verwacht een maand na de operatie. Dacht dat ik dan weer lekker op mijn eigen kamertje zou zitten, niet het geval. En dat ik bij de komende feesten aanwezig zou kunnen zijn, ook niet het geval. En dat is soms moeilijk te verwerken.
Als ik ook naar drukkere plaatsen ga neem ik een kruk mee. Niet omdat ik die nodig heb, maar niemand ziet aan de buitenkant dat er iets met mij aan de hand is. Met een kruk naast me letten ze daar wat beter op en gaan ze niet plotseling aan je staan trekken;)
Maar ik blijf wel positief hoor. Heb genoeg mensen om mij heen die daarvoor zorgen:)
Liefs Irma
woensdag 11 augustus 2010
3 weken na de operatie
het is zo'n 3 weken na de operatie en ik zie al wel vooruit gang. Maar het gaat langzaam. Ik ben begonnen met korte uitstapjes maken met mama. Maar tot nu toe hou ik het max een uur vol. Het lopen is nog wel vermoeiend en pijnlijk. Als ik terug kom na een uur voelt het alsof ik 10 km heb gelopen met een rugzak vol stenen....
Maar ik krijg veel bezoek en dat doet me goed. Ik hou het steeds langer vol en ik heb ook steeds een moeder die zegt kom we gaan nu ff lopen. Ook al heb ik daar geen zin in ga ik wel mee want dat is de enige manier hoe de spieren zich gaan wennen.
Slapen gaat al wat beter ik kan nu zo'n 5 uur aan 1 stuk door slapen. Wel drink ik voor het slapen gaan warme melk en een leuke film om met een goeie gedachte naar bed te gaan.
Vaak moet ik nog in de spiegel kijken hoe ik moet staan om recht te gaan staan, want mijn hersenen zeggen iets heel anders tegen mij lichaam, zoals ik altijd al gewend was om te lopen, maar dat klopt nou natuurlijk niet meer. Ik heb 2 bochten laten corrigeren. Dus naast mijn schouders anders te houden moet ik ook mijn heupen anders zetten. En als ik dan zogenaamd "recht" voor de spiegel sta voelt het alsof 1 of ander dombo sta.
Verder is de pijn onderin mijn rug minder geworden, dat was voornamelijk spierpijn. Het doet alleen pijn als ik erop duw. Nu heb ik vooral last van de bocht bovenin dus tussen mijn schouderbladen. Daar heb ik nu ook spierpijn maar ook nog wel botpijn.
Ben ook sinds kort gaan afbouwen van de medicijnen en de eerste dag is moeilijk maar daarna gaat het steeds beter. Het zal denk nog wel een tijdje duren voordat ik helemaal zonder medicijnen zou kunnen. Dus dat het ziekenhuis je medicijnen meegeeft voor 10 dagen zegt niks eigenlijk, en het verschilt per persoon en de operatie natuurlijk.
bedankt voor alle lieve berichtjes en bezoeken kaarten en bloemen!:)
Liefs Irma
Maar ik krijg veel bezoek en dat doet me goed. Ik hou het steeds langer vol en ik heb ook steeds een moeder die zegt kom we gaan nu ff lopen. Ook al heb ik daar geen zin in ga ik wel mee want dat is de enige manier hoe de spieren zich gaan wennen.
Slapen gaat al wat beter ik kan nu zo'n 5 uur aan 1 stuk door slapen. Wel drink ik voor het slapen gaan warme melk en een leuke film om met een goeie gedachte naar bed te gaan.
Vaak moet ik nog in de spiegel kijken hoe ik moet staan om recht te gaan staan, want mijn hersenen zeggen iets heel anders tegen mij lichaam, zoals ik altijd al gewend was om te lopen, maar dat klopt nou natuurlijk niet meer. Ik heb 2 bochten laten corrigeren. Dus naast mijn schouders anders te houden moet ik ook mijn heupen anders zetten. En als ik dan zogenaamd "recht" voor de spiegel sta voelt het alsof 1 of ander dombo sta.
Verder is de pijn onderin mijn rug minder geworden, dat was voornamelijk spierpijn. Het doet alleen pijn als ik erop duw. Nu heb ik vooral last van de bocht bovenin dus tussen mijn schouderbladen. Daar heb ik nu ook spierpijn maar ook nog wel botpijn.
Ben ook sinds kort gaan afbouwen van de medicijnen en de eerste dag is moeilijk maar daarna gaat het steeds beter. Het zal denk nog wel een tijdje duren voordat ik helemaal zonder medicijnen zou kunnen. Dus dat het ziekenhuis je medicijnen meegeeft voor 10 dagen zegt niks eigenlijk, en het verschilt per persoon en de operatie natuurlijk.
bedankt voor alle lieve berichtjes en bezoeken kaarten en bloemen!:)
Liefs Irma
donderdag 5 augustus 2010
van buitenkant rug verandering
na de operatie en litteken. schouderbladen zijn nu gelijk en meer symetrisch maar ik moet nog leren om te wennen aan mijn nieuwe lichaam en h0e dan recht te staan....
voor de operatieallemaal foto's!
dorine als verassing op visite met brussel chocolade taart!:)
met viev filmpje kijke:)
thuis! viev en rick versierd:)
naar huis!
ik sta! wel scheef maar goed,,,,ik moet nog lere recht lope.
dinsdag 3 augustus 2010
niet altijd zo leuk
Hoe leuk het is om bezoek te krijgen en ik voordoe alsof het allemaal goed gaat heb ik gisteren avond een instort moment gehad. Het was gisteren 2 weken sinds de operatie. 2 weken alleen maar pijn. Wat je ook doet. En niks is duidelijk. Wanneer houd de pijn op? En je krijgt de instructies dat je jezelf niet teveel moet vermoeien....hoe bedoel je? Wat is mezelf teveel vermoeien? Ik snap het niet.
En als ik 1 wens nu had was het ff om een dag zonder pijn te hebben. Het is moeilijk....heel moeilijk en ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan, en soms heb ik er ff geen zin meer in.
Op dit moment is het moeilijk te verwerken dat ik met de operatie vooruit ben gegaan want ik heb nog steeds pijn.
Vergeleken met het ziekenhuis is mijn situatie nu wel een stuk beter, maar soms heb je genoeg van de pijn en hoe moet ik zelf kunnen inschatten of iets te veel voor me is? Ik heb dit nog nooit meegemaakt dus weet het toch ook niet. Nee en elke persoon is anders dus ik kan me niet vergelijken met andere. Ik ben heel gefrustreerd en verdrietig. Moet positief blijven denk je maar. Maar het is moeilijk uit te leggen hoe ik mij voel nu...
liefs Irma
En als ik 1 wens nu had was het ff om een dag zonder pijn te hebben. Het is moeilijk....heel moeilijk en ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan, en soms heb ik er ff geen zin meer in.
Op dit moment is het moeilijk te verwerken dat ik met de operatie vooruit ben gegaan want ik heb nog steeds pijn.
Vergeleken met het ziekenhuis is mijn situatie nu wel een stuk beter, maar soms heb je genoeg van de pijn en hoe moet ik zelf kunnen inschatten of iets te veel voor me is? Ik heb dit nog nooit meegemaakt dus weet het toch ook niet. Nee en elke persoon is anders dus ik kan me niet vergelijken met andere. Ik ben heel gefrustreerd en verdrietig. Moet positief blijven denk je maar. Maar het is moeilijk uit te leggen hoe ik mij voel nu...
liefs Irma
dagboek 2
zo en nu verder met de rest van de dagen in het ziekenhuis:
donderdag 22 juli:
Weinig geslapen, elkeuur wakker geworden en meer naar uitgekeken naar de ochtend dat mama weer bij mij kon zijn. Ontbijt kwam rond 7 uur en dan werd er gevraagd wat je wilde hebben. Dat weet ik niet als ik pijn heb dacht ik dan. Het liefst een pijnstiller en ik had zowiezo geen honger. En wat te drinken? Altijd de keuze tussen appelsap en sinaasappelsap. Niet dat ze onaardig waren maar ik vond niet meer leuk.
Die dag werd 1 pijn pompje eraf gehaald. Ja dat heb ik duidelijk gemerkt.
Dick, Helene, Hetty en Chantal waren langs gekomen en hadden cadeaus meegenomen. Erg leuk. Eindelijk afleiding! Afleiding was het beste op dat moment, en dat had ik s' nachts natuurlijk niet.
Dr. de Kleuver komt ook langs en vertelt dat ik zaterdag al naar huis mag gaan en moet gaan lopen. Makkelijker gezegd als gedaan.
Viev en Rick komen ook en we gaan spelletjes spelen. Veel energie heb ik niet dus na de eerste ronde stoppen we. Viev en Rick vertrekken. Sanne mag ook naar huis dus wisselen we websites en telefoonnummers en nemen afscheid.
Om 10 uur krijg ik weer medicijnen. Voor het eerst voelde ik me een beetje lekker. Na in het innemen van de medicijnen moet ik overgeven. Sinds ik zelf niet rechtop kan zitten komt de helft op mij het bed en de vloer. Ik word gedouched en mijn bed verschoond. Het zijn aardige verpleegsters. Ik ben meer geschrokken van het overgeven.
Mama rond half 12 weg....weer proberen te slapen nee dat gaat niet. Ik lag alleen en voelde me ook heel alleen met pijn.
Vrijdag 23 juli
eindelijk ochtend. Mama is er weer. En weer hetzelfde ritje van ontbijt en medicijnen. de Katheder en de tweede pijnpompje worden weggehaald. Shit. De pijn bestrijding gaat nu met tabletten (veel).
Nog veel pijn.
De fysiotherapeut komt langs en oefent met mij lopen. Dat gaat goed. Ik voelde me vreemd. Een ander lichaam en wist niet goed hoe ik moest bewegen. Hij zei tegen mij dat ik best mijn benen mocht buigen dat er niks met mijn knieen was gebeurd....owja. Ik word voor het eerst gemeten....164,5cm! Ja ik merk wel dat ik langer ben geworden idd.
Er word een foto genomen van mijn rug. Dr de Kleuver komt langs en verteld dat het er goed uitziet.
De pijn blijft en eten gaat niet echt als je pijn hebt dus veel kreeg ik ook niet naar binnen.
Viev en Rick kwamen langs....afleiding! Samen hebben we TV gekeken.
Gewassen bij de wasbak en dan was het tijd om weer te gaan slapen. Slapen ging moeizaam ook al was ik zo moe...ik had heel erg weinig geslapen afgelopen tijd maar het ging gewoon niet.
S' nachts word ik vaak wakker en heb ik veel pijn en moet ik huilen. Ik mag niks extra voor de pijn want zit eigenlijk al aan het maximum. Inmiddels lig ik met 2 andere vrouwen op de afdeling. Eentje vraagt of het wel gaat....tja wat antwoord je op zoiets?
Zaterdag 24 juli
Weer hetzelfde met de ontbijt...maar nadat ik had gegeten moest ik weer overgeven. Het was niet goed gevallen. Dus bel ik mama om 7:30. Ik heb veel pijn, maar goed ik zou toch vandaag naar huis mogen?
Ik loop vaak met mama en kijk vaak in de spiegel, want ik loop scheef (wat aanvoelt als recht voor mij). Ik speel een spelletje met mama. en eet een croissantje en drink cola tegen de misselijkheid. Gelukkig dat blijft wel binnen. Pijn is nu draaglijk.
Maar mag nog niet naar huis. De wond bloed nog en heb nog niet genoeg ontlasting gehad. Bijna geen (maar ja als er ook niks in je maag zit kan dat niet naar mijn idee).
Dus nog een nacht in het ziekenhuis zeer teleurgestelled.
De nacht komt weer nu heb ik wel iets extra's mogen krijgen tegen de pijn. Ik loop wel 3 keer 's nachts naar de wc om te plassen. en mag het al zonder begeleiding. Heb inmiddels geleerd hoe ik mezelf uit bed kan krijgen zonder hulp.
zondag 25 juli
De dokter komt weer langs. Ik mag nog steeds niet naar huis...nog een teleurstelling. De wond bloed nog een beetje en mijn buik is nog te hard. Ik leek wel zwanger. Ik weet dat het voor het beste is maar toch is het niet leuk.
Ik krijg een klijsma om te helpen voor de ontlasting maar dat helpt niet.
Ik moet gaan traplopen. Dat vond ik makkelijk. Dat was toch beenwerk? Mama en Viev komen later om het te filmen maar fysiotherapeut zei dat er weinig valt te filmen omdat ik al klaar ben met oefenen en ik het al kan.
Mijn overbuurvrouw mag naar huis. Viev, rick en tante riki komen langs. We spelen een spelletje.
Toen mama en tante riki koffie zijn gaan drinken moest ik oevergeven rick moest het van viev overnemen want die viel bijna flauw. Ik moest huilen. Ik moest ik nou ooit naar de wc als er niks in me blijft?! In slaap gevallen.
We bestellen pizza om te eten, want van dat menu die ze in het ziekenhuis hadden had ik het toch echt gehad. Ik eet 3 stukken en dat blijft binnen.
De vader van Koen belt hoe het gaat en of ik al weet wanneer ik naar huis mag. Ik hoop morgen?
Viev, rick en tante riki gaan weg. Ik krijg een andere klijsma en ja hoor het werrkt! helemaal opgelucht. Gelijk gedouched.
Toen nog met papa en koen gebeld. Tante Corine belt mama. Omdat we niet hadden verwacht dat ik nog in het ziekenhuis nog zou liggen heeft mama een hotel geboekt iets verder weg. Dus ze moet optijd weg.
s' nachts kan kan ik weer niet slapen. Ik ga bij de nacht zuster zitten. En moet helemaal huilen. Ze begrijpt me helemaal. De frustratie de pijn en de geduld die je moet hebben. Ik praat met haar over van alles. Ze maakt warme melk voor me klaar en daarna kan ik eindelijk een beetje slapen.
maandag 26 juli
's ochtends weer hetzelfde verhaal. medicijnen en ontbijt. De ontbijt verpleegster zegt: lig je er nog steeds? (ja dat helpt denk ik bij mezelf).
Maar goed ik heb onlasting gehad en wond lekt nauwelijks meer dus ik mag eindelijk naar huis. De medcijn en het afbouwen ervan word aan mama uitgelegd. Ik heb gedouched en toen nog geslapen. Mama heeft ondertussen alles ingepakt. Rond half 12 komen viev en Rick. De fysio wilt nog ff controleren of ik nog vragen heb en of ik alles nog zelf kan.
We hebben de fotows nog besteld. Mijn buurvrouw mag s' avonds naar huis.
Ik neem afscheid van iedereen.
Met 2 kussens en een halflig posisitie van de passagiersstoel rijden we richting tilburg. We zijn maar 1 keer gestopt. Ja ik lig niet lekker, maar hoe eerder we thuis zijn hoe beter dacht ik.
Eenmaal thuis aangekomen hadden viev en rick had huis versierd het was zo'n leuke verassing en ze hadden bossche bollen gehaald! Normaal krijg ik die zo weg, nu kom ik maar halverwege. En ga daarna maar ff rusten.
Eindelijk thuis. Die avond voor het eerst het meeste kunnen slapen sinds een week. Mama is heel attent of er iets aan de hand is.
Zo dat was het hele verhaal van het ziekenhuis!
liefs irma
donderdag 22 juli:
Weinig geslapen, elkeuur wakker geworden en meer naar uitgekeken naar de ochtend dat mama weer bij mij kon zijn. Ontbijt kwam rond 7 uur en dan werd er gevraagd wat je wilde hebben. Dat weet ik niet als ik pijn heb dacht ik dan. Het liefst een pijnstiller en ik had zowiezo geen honger. En wat te drinken? Altijd de keuze tussen appelsap en sinaasappelsap. Niet dat ze onaardig waren maar ik vond niet meer leuk.
Die dag werd 1 pijn pompje eraf gehaald. Ja dat heb ik duidelijk gemerkt.
Dick, Helene, Hetty en Chantal waren langs gekomen en hadden cadeaus meegenomen. Erg leuk. Eindelijk afleiding! Afleiding was het beste op dat moment, en dat had ik s' nachts natuurlijk niet.
Dr. de Kleuver komt ook langs en vertelt dat ik zaterdag al naar huis mag gaan en moet gaan lopen. Makkelijker gezegd als gedaan.
Viev en Rick komen ook en we gaan spelletjes spelen. Veel energie heb ik niet dus na de eerste ronde stoppen we. Viev en Rick vertrekken. Sanne mag ook naar huis dus wisselen we websites en telefoonnummers en nemen afscheid.
Om 10 uur krijg ik weer medicijnen. Voor het eerst voelde ik me een beetje lekker. Na in het innemen van de medicijnen moet ik overgeven. Sinds ik zelf niet rechtop kan zitten komt de helft op mij het bed en de vloer. Ik word gedouched en mijn bed verschoond. Het zijn aardige verpleegsters. Ik ben meer geschrokken van het overgeven.
Mama rond half 12 weg....weer proberen te slapen nee dat gaat niet. Ik lag alleen en voelde me ook heel alleen met pijn.
Vrijdag 23 juli
eindelijk ochtend. Mama is er weer. En weer hetzelfde ritje van ontbijt en medicijnen. de Katheder en de tweede pijnpompje worden weggehaald. Shit. De pijn bestrijding gaat nu met tabletten (veel).
Nog veel pijn.
De fysiotherapeut komt langs en oefent met mij lopen. Dat gaat goed. Ik voelde me vreemd. Een ander lichaam en wist niet goed hoe ik moest bewegen. Hij zei tegen mij dat ik best mijn benen mocht buigen dat er niks met mijn knieen was gebeurd....owja. Ik word voor het eerst gemeten....164,5cm! Ja ik merk wel dat ik langer ben geworden idd.
Er word een foto genomen van mijn rug. Dr de Kleuver komt langs en verteld dat het er goed uitziet.
De pijn blijft en eten gaat niet echt als je pijn hebt dus veel kreeg ik ook niet naar binnen.
Viev en Rick kwamen langs....afleiding! Samen hebben we TV gekeken.
Gewassen bij de wasbak en dan was het tijd om weer te gaan slapen. Slapen ging moeizaam ook al was ik zo moe...ik had heel erg weinig geslapen afgelopen tijd maar het ging gewoon niet.
S' nachts word ik vaak wakker en heb ik veel pijn en moet ik huilen. Ik mag niks extra voor de pijn want zit eigenlijk al aan het maximum. Inmiddels lig ik met 2 andere vrouwen op de afdeling. Eentje vraagt of het wel gaat....tja wat antwoord je op zoiets?
Zaterdag 24 juli
Weer hetzelfde met de ontbijt...maar nadat ik had gegeten moest ik weer overgeven. Het was niet goed gevallen. Dus bel ik mama om 7:30. Ik heb veel pijn, maar goed ik zou toch vandaag naar huis mogen?
Ik loop vaak met mama en kijk vaak in de spiegel, want ik loop scheef (wat aanvoelt als recht voor mij). Ik speel een spelletje met mama. en eet een croissantje en drink cola tegen de misselijkheid. Gelukkig dat blijft wel binnen. Pijn is nu draaglijk.
Maar mag nog niet naar huis. De wond bloed nog en heb nog niet genoeg ontlasting gehad. Bijna geen (maar ja als er ook niks in je maag zit kan dat niet naar mijn idee).
Dus nog een nacht in het ziekenhuis zeer teleurgestelled.
De nacht komt weer nu heb ik wel iets extra's mogen krijgen tegen de pijn. Ik loop wel 3 keer 's nachts naar de wc om te plassen. en mag het al zonder begeleiding. Heb inmiddels geleerd hoe ik mezelf uit bed kan krijgen zonder hulp.
zondag 25 juli
De dokter komt weer langs. Ik mag nog steeds niet naar huis...nog een teleurstelling. De wond bloed nog een beetje en mijn buik is nog te hard. Ik leek wel zwanger. Ik weet dat het voor het beste is maar toch is het niet leuk.
Ik krijg een klijsma om te helpen voor de ontlasting maar dat helpt niet.
Ik moet gaan traplopen. Dat vond ik makkelijk. Dat was toch beenwerk? Mama en Viev komen later om het te filmen maar fysiotherapeut zei dat er weinig valt te filmen omdat ik al klaar ben met oefenen en ik het al kan.
Mijn overbuurvrouw mag naar huis. Viev, rick en tante riki komen langs. We spelen een spelletje.
Toen mama en tante riki koffie zijn gaan drinken moest ik oevergeven rick moest het van viev overnemen want die viel bijna flauw. Ik moest huilen. Ik moest ik nou ooit naar de wc als er niks in me blijft?! In slaap gevallen.
We bestellen pizza om te eten, want van dat menu die ze in het ziekenhuis hadden had ik het toch echt gehad. Ik eet 3 stukken en dat blijft binnen.
De vader van Koen belt hoe het gaat en of ik al weet wanneer ik naar huis mag. Ik hoop morgen?
Viev, rick en tante riki gaan weg. Ik krijg een andere klijsma en ja hoor het werrkt! helemaal opgelucht. Gelijk gedouched.
Toen nog met papa en koen gebeld. Tante Corine belt mama. Omdat we niet hadden verwacht dat ik nog in het ziekenhuis nog zou liggen heeft mama een hotel geboekt iets verder weg. Dus ze moet optijd weg.
s' nachts kan kan ik weer niet slapen. Ik ga bij de nacht zuster zitten. En moet helemaal huilen. Ze begrijpt me helemaal. De frustratie de pijn en de geduld die je moet hebben. Ik praat met haar over van alles. Ze maakt warme melk voor me klaar en daarna kan ik eindelijk een beetje slapen.
maandag 26 juli
's ochtends weer hetzelfde verhaal. medicijnen en ontbijt. De ontbijt verpleegster zegt: lig je er nog steeds? (ja dat helpt denk ik bij mezelf).
Maar goed ik heb onlasting gehad en wond lekt nauwelijks meer dus ik mag eindelijk naar huis. De medcijn en het afbouwen ervan word aan mama uitgelegd. Ik heb gedouched en toen nog geslapen. Mama heeft ondertussen alles ingepakt. Rond half 12 komen viev en Rick. De fysio wilt nog ff controleren of ik nog vragen heb en of ik alles nog zelf kan.
We hebben de fotows nog besteld. Mijn buurvrouw mag s' avonds naar huis.
Ik neem afscheid van iedereen.
Met 2 kussens en een halflig posisitie van de passagiersstoel rijden we richting tilburg. We zijn maar 1 keer gestopt. Ja ik lig niet lekker, maar hoe eerder we thuis zijn hoe beter dacht ik.
Eenmaal thuis aangekomen hadden viev en rick had huis versierd het was zo'n leuke verassing en ze hadden bossche bollen gehaald! Normaal krijg ik die zo weg, nu kom ik maar halverwege. En ga daarna maar ff rusten.
Eindelijk thuis. Die avond voor het eerst het meeste kunnen slapen sinds een week. Mama is heel attent of er iets aan de hand is.
Zo dat was het hele verhaal van het ziekenhuis!
liefs irma
vrijdag 30 juli 2010
foto's na de operatie
hier zien jullie dus wat er in mijn rug zit en hoe hij is verbetert (klik op afbeelding om te vergroten). de voorkant volgt de volgende keer.
foto's voor de operatie
Hier zie je 2 foto's eentje uit 2007 en eentje van eind 2009. Je ziet duidelijk dat de bochten erger zijn geworden. Bij zo'n 45 graden overwegen ze een operatie te doen.
(klik op de fotows voor vergroting)
donderdag 29 juli 2010
Dagboek
Tot nu toe heb ik nog niet precies verteld wat er allemaal met mij is gebeurd, dankzij mijn moeder kan ik jullie dit vertelllen! Zij heeft namelijk alles voor mij bijgehouden terwijl ik half onder invloed van drugs en pijn de dagen voorbij zag gaan.
17 juli 2010
Koen is vertrokken naar Peru. Veel gehuild. Ik mis hem vreselijk, maar richt mij op de volgende dag wanneer ik naar Nijmegen zal vertrekken. eerst nog ff naar de kapper, want met dat lang haar zag ik het niet zitten om in het ziekenhuis bed te liggen en te douchen met de wond op mijn rug. Alles wat ik denk aan te doen in een grote koffer gedaan alle eet resten uit de koelkast gehaald en dan naar mama toe.
Die avond nog mijn lievelings gerecht gegeten lasagna:) Voor het eerst in een ziekenhuis bed geslapen (gehuurd voor na de operatie).
18 juli 2010
Beslissen wat meegenomen moet worden naar het ziekenhuis (uiteindelijk teveel meegenomen....). Koen nog op skype gesproken:). Webcam aangezet zodat hij mijn nieuwe haar kon zien (hij zag bijna niet:P). Toen kwamen rick en viev en was het dan zover....laptop mee tas spullen irma mee tas spullen mama mee tas met eten mee en in de auto gaan zitten. Het was mooi weer. In Nijmegen waren de voorbereidingen op de Nijmeegse vierdaagse bezig...zag er allemaal gezellig uit helaas zal ik er niks van mee krijgen. Rond 18 uur aangekomen bij het ziekenhuis. Daar werd ik door de verpleegster Bo een rondleiding gegeven en alles uitgelegd.
Toen zijn Viev, Rick, mama en ik nog bij Tanta Koosje gaan eten want we hadden nog niets gegeten en het restaurant van ziekenhuis was al gesloten om 19 uur. Een salade gehad, was lekker, maar de bediening was langzaam...jammer.
Toen afscheid genomen van viev en rick die komen morgen weer mij opzoeken. Op de kamer lag dus nog een ander meisje Sanne, zoals ik al eerder heb vermeld:) Haar moeder had ook scoliose en had ook operatie gehad ze liet ons de litteken zien, was heel netjes gedaan.
Rick had films op mijn laptop gezet dus had ik nog de film how te train a dragon gezien. Afscheid genomen van mama en toen moest ik gaan slapen. Ik heb eigenlijk niet kunnen slapen meer liggen piekeren en ronddraaien.
19 juli 2010
De zuster maakte mij wakker om 7 uur. Rond half 8 zouden zij mij meenemen naar de OK. Ik kreeg een tablet om te ontspannen. Dat werkte blijkbaar heel goed want ik heb met mijn moeder over de kapsel van koen gesproken en fotows laten zien waarvan ik zelf niet eens meer wist dat ik dat had gedaan! Ik zat te praten alsof ik zat was....
Blijkbaar heeft mama mij nog een big hug gegeven voordat ik werd meegenomen maar daar weet ik ook niks meer van. Kan wel iets herinerren van het aankomen in de voorbereidingskamer maar ook niet veel.
Een verpleeger maakte mij wakker hij zei dat het voorbij was. Mijn reactie: 'dat kan helemaal niet' (ik had inmiddels helemaal niet meegekregen dat ik naar de OK was gebracht). En vroeg vervolgens dan hoe laat het was....juist wat een vragen denk ik nu. Het was half 1. Ja dan kon wel kloppen. Dokter de Kleuver had mama gebeld dat alles vlot was gelopen en er geen moeilijkheden waren geweest tijdens de operatie. Mama gelijk iedereen gesmst en gebeld dat de operatie goed is gegaan.
Ik voelde me prima, het was de beste dag als ik terug kijk van de week. Ik voelde geen pijn en dacht als dit het is valt het wel mee. Om 1:40 kwam mama bij mij, ik zat vol slangen. Zelf zou ik ook niet weten wat de functies ervan waren maar goed. Ik leek op een chinees. Heel mijn gezicht was opgeblazen en mijn ogen waren dik. Maar na 4 uur op de buik te liggen is dat niet vreemd.
Dr. de Kleuver kwam nog ff langs om te vragen of alles goed was. Ik voelde geen pijn. Er werden fotows genomen, daar heb ik zelf weinig van mee gekregen maar die zagen er goed uit. Ik kreeg mijn eigen bloed terug. Mijn HB was 10.2 en na de operatie 8.2 dus goed.
De verpleegsters waren aardig. Ik heb Jolanda weer gezien (van hetbloed prikken):). Ik kreeg een pompje met morfine. Mocht ik zelf op drukken als ik extra wilde hebben tegen de pijn.
om half 7 komen viev en Rick!:D Van rick een super grote tijger knuffel gehad en een bos bloemen van viev!:D Al mijn smsjes gelezen en die hebben zij voor mij beantwoord.
na het bezoek ben ik weer in slaap gevallen. toen ik rond 9 uur wakker werd mocht ik een paar kleine slokjes water drinken. Ik moest het rustig aan doen. Om 11 uur is mama dan ook vertrokken. Sweet dreams....was het niet helemaal. Werd om de uur wakker en drukte dan op het pompje. De verpleeger controleerde steeds waar de verdoving zat, want die kan soms uit breiden of verplaatsen. Bij mij ging het te ver omhoog dat ik mijn nek niet meer voelde en koorts begon te krijgen. Dr. de Kleuver gebeld. Verdoving uitgezet. Na anderhalf uur voelde ik alles. Het deed veel pijn en de verdoving mocht weer aan. Er werd wel steeds gecontroleerd waar de verdoving precies zat.
20 juli 2010
Nog steeds veel pijn, ik als een gek op dat pompje duwen, maar die gad pas na 15 min elke keer iets die je pas weer na 10 min voelde. Ik kreeg een extra pompje erbij met andere verdoving. Ik had nog steeds koorts (39.1). De anesthesioloog komt langs en geeft een extra dosis morfine maar de pijn blijft. Ik moet nog een nacht op de IC blijven zodat als de pijn erger werd ze gelijk er iets aan kunnen doen. Ik drink paar kleine slokken appelsap nu. Nog steeds heel duf.
De fysiotherapeut komt langs. Ze luistert naar mijn ademhaling en oefent doet een paar adem oefeningen met me. ze is tevreden.
Er komen meer mensen op de IC te liggen. Naast mij komt een buurman, hij is al oud en zit heel de tijd te kreunen van de pijn (helpt niet echt denk ik dan want ik heb ook pijn!). Als hij slaapt snurkt hij keihard. Ik wilde zo snel mogelijk terug naar de afdeling waar Sanne lag.
Viev en Rick komen weer langs. Ik ben blij om hun te zien eindelijk wat afleiding! Viev is erg zorgzaam en rick erg lief.
Om 10uur vertrekt mama....sweet dreams. Niet echt om de uur wakker en de verpleeger komt vaak langs om te kijken of alles goed is. Maar beter geslapen als de vorige nacht! Ondanks mijn snurkende buurman.
21 juli 2010
Ik mag om 11 uur terug naar de afdeling!:D 3 infuses worden eruit gehaald. Ik heb nog 2 pompjes en nog 1 infuse. De 2 pompjes zijn wel echt nodig want de pijn is er constant.
Ik krijg bezoek!:D Merel en Eva komen langs!:D Viev is er ook. Daarna komen de ouders van Koen en tante Riki. Mijn chocolade voorraad groeit. Ik voel me nog steeds beroerd en heb veel pijn maar ben blij met de afleiding. S' avonds is viev en tante riki er nog. Viev helpt mij met eten, maar er ging niet veel in. Ik had weinig honger en mijn buik was opgeblazen. Sanne heeft ook een website met haar ervaring dus hebben we sites verwisseld.
Ik moet voor het eerst gaan zitten en staan. Enorm veel pijn. Valt heel erg tegen en last van misselijkheid. Even met Koen gebeld. Toen naar film gekeken. en toen moest ik gaan slapen. Het is vreselijk. Ik word steeds wakker van de pijn en kan geen andere houding nemen. Ik wil dat het ochtend word en mama weer bij mij kan zijn.
De rest volgt de volgende keer dit is het tot nu toe! een heel lang bericht! maar goed is er is dan ook veel gebeurd!
liefs irma
17 juli 2010
Koen is vertrokken naar Peru. Veel gehuild. Ik mis hem vreselijk, maar richt mij op de volgende dag wanneer ik naar Nijmegen zal vertrekken. eerst nog ff naar de kapper, want met dat lang haar zag ik het niet zitten om in het ziekenhuis bed te liggen en te douchen met de wond op mijn rug. Alles wat ik denk aan te doen in een grote koffer gedaan alle eet resten uit de koelkast gehaald en dan naar mama toe.
Die avond nog mijn lievelings gerecht gegeten lasagna:) Voor het eerst in een ziekenhuis bed geslapen (gehuurd voor na de operatie).
18 juli 2010
Beslissen wat meegenomen moet worden naar het ziekenhuis (uiteindelijk teveel meegenomen....). Koen nog op skype gesproken:). Webcam aangezet zodat hij mijn nieuwe haar kon zien (hij zag bijna niet:P). Toen kwamen rick en viev en was het dan zover....laptop mee tas spullen irma mee tas spullen mama mee tas met eten mee en in de auto gaan zitten. Het was mooi weer. In Nijmegen waren de voorbereidingen op de Nijmeegse vierdaagse bezig...zag er allemaal gezellig uit helaas zal ik er niks van mee krijgen. Rond 18 uur aangekomen bij het ziekenhuis. Daar werd ik door de verpleegster Bo een rondleiding gegeven en alles uitgelegd.
Toen zijn Viev, Rick, mama en ik nog bij Tanta Koosje gaan eten want we hadden nog niets gegeten en het restaurant van ziekenhuis was al gesloten om 19 uur. Een salade gehad, was lekker, maar de bediening was langzaam...jammer.
Toen afscheid genomen van viev en rick die komen morgen weer mij opzoeken. Op de kamer lag dus nog een ander meisje Sanne, zoals ik al eerder heb vermeld:) Haar moeder had ook scoliose en had ook operatie gehad ze liet ons de litteken zien, was heel netjes gedaan.
Rick had films op mijn laptop gezet dus had ik nog de film how te train a dragon gezien. Afscheid genomen van mama en toen moest ik gaan slapen. Ik heb eigenlijk niet kunnen slapen meer liggen piekeren en ronddraaien.
19 juli 2010
De zuster maakte mij wakker om 7 uur. Rond half 8 zouden zij mij meenemen naar de OK. Ik kreeg een tablet om te ontspannen. Dat werkte blijkbaar heel goed want ik heb met mijn moeder over de kapsel van koen gesproken en fotows laten zien waarvan ik zelf niet eens meer wist dat ik dat had gedaan! Ik zat te praten alsof ik zat was....
Blijkbaar heeft mama mij nog een big hug gegeven voordat ik werd meegenomen maar daar weet ik ook niks meer van. Kan wel iets herinerren van het aankomen in de voorbereidingskamer maar ook niet veel.
Een verpleeger maakte mij wakker hij zei dat het voorbij was. Mijn reactie: 'dat kan helemaal niet' (ik had inmiddels helemaal niet meegekregen dat ik naar de OK was gebracht). En vroeg vervolgens dan hoe laat het was....juist wat een vragen denk ik nu. Het was half 1. Ja dan kon wel kloppen. Dokter de Kleuver had mama gebeld dat alles vlot was gelopen en er geen moeilijkheden waren geweest tijdens de operatie. Mama gelijk iedereen gesmst en gebeld dat de operatie goed is gegaan.
Ik voelde me prima, het was de beste dag als ik terug kijk van de week. Ik voelde geen pijn en dacht als dit het is valt het wel mee. Om 1:40 kwam mama bij mij, ik zat vol slangen. Zelf zou ik ook niet weten wat de functies ervan waren maar goed. Ik leek op een chinees. Heel mijn gezicht was opgeblazen en mijn ogen waren dik. Maar na 4 uur op de buik te liggen is dat niet vreemd.
Dr. de Kleuver kwam nog ff langs om te vragen of alles goed was. Ik voelde geen pijn. Er werden fotows genomen, daar heb ik zelf weinig van mee gekregen maar die zagen er goed uit. Ik kreeg mijn eigen bloed terug. Mijn HB was 10.2 en na de operatie 8.2 dus goed.
De verpleegsters waren aardig. Ik heb Jolanda weer gezien (van hetbloed prikken):). Ik kreeg een pompje met morfine. Mocht ik zelf op drukken als ik extra wilde hebben tegen de pijn.
om half 7 komen viev en Rick!:D Van rick een super grote tijger knuffel gehad en een bos bloemen van viev!:D Al mijn smsjes gelezen en die hebben zij voor mij beantwoord.
na het bezoek ben ik weer in slaap gevallen. toen ik rond 9 uur wakker werd mocht ik een paar kleine slokjes water drinken. Ik moest het rustig aan doen. Om 11 uur is mama dan ook vertrokken. Sweet dreams....was het niet helemaal. Werd om de uur wakker en drukte dan op het pompje. De verpleeger controleerde steeds waar de verdoving zat, want die kan soms uit breiden of verplaatsen. Bij mij ging het te ver omhoog dat ik mijn nek niet meer voelde en koorts begon te krijgen. Dr. de Kleuver gebeld. Verdoving uitgezet. Na anderhalf uur voelde ik alles. Het deed veel pijn en de verdoving mocht weer aan. Er werd wel steeds gecontroleerd waar de verdoving precies zat.
20 juli 2010
Nog steeds veel pijn, ik als een gek op dat pompje duwen, maar die gad pas na 15 min elke keer iets die je pas weer na 10 min voelde. Ik kreeg een extra pompje erbij met andere verdoving. Ik had nog steeds koorts (39.1). De anesthesioloog komt langs en geeft een extra dosis morfine maar de pijn blijft. Ik moet nog een nacht op de IC blijven zodat als de pijn erger werd ze gelijk er iets aan kunnen doen. Ik drink paar kleine slokken appelsap nu. Nog steeds heel duf.
De fysiotherapeut komt langs. Ze luistert naar mijn ademhaling en oefent doet een paar adem oefeningen met me. ze is tevreden.
Er komen meer mensen op de IC te liggen. Naast mij komt een buurman, hij is al oud en zit heel de tijd te kreunen van de pijn (helpt niet echt denk ik dan want ik heb ook pijn!). Als hij slaapt snurkt hij keihard. Ik wilde zo snel mogelijk terug naar de afdeling waar Sanne lag.
Viev en Rick komen weer langs. Ik ben blij om hun te zien eindelijk wat afleiding! Viev is erg zorgzaam en rick erg lief.
Om 10uur vertrekt mama....sweet dreams. Niet echt om de uur wakker en de verpleeger komt vaak langs om te kijken of alles goed is. Maar beter geslapen als de vorige nacht! Ondanks mijn snurkende buurman.
21 juli 2010
Ik mag om 11 uur terug naar de afdeling!:D 3 infuses worden eruit gehaald. Ik heb nog 2 pompjes en nog 1 infuse. De 2 pompjes zijn wel echt nodig want de pijn is er constant.
Ik krijg bezoek!:D Merel en Eva komen langs!:D Viev is er ook. Daarna komen de ouders van Koen en tante Riki. Mijn chocolade voorraad groeit. Ik voel me nog steeds beroerd en heb veel pijn maar ben blij met de afleiding. S' avonds is viev en tante riki er nog. Viev helpt mij met eten, maar er ging niet veel in. Ik had weinig honger en mijn buik was opgeblazen. Sanne heeft ook een website met haar ervaring dus hebben we sites verwisseld.
Ik moet voor het eerst gaan zitten en staan. Enorm veel pijn. Valt heel erg tegen en last van misselijkheid. Even met Koen gebeld. Toen naar film gekeken. en toen moest ik gaan slapen. Het is vreselijk. Ik word steeds wakker van de pijn en kan geen andere houding nemen. Ik wil dat het ochtend word en mama weer bij mij kan zijn.
De rest volgt de volgende keer dit is het tot nu toe! een heel lang bericht! maar goed is er is dan ook veel gebeurd!
liefs irma
maandag 26 juli 2010
No place like home!
Ik ben dan eindelijk weer thuis! Ik keek heel erg uit naar deze dag, lekker thuis bij mama. Niet dat de pijn minder is geworden ofzo....
De afgelopen dagen waren de zwaarste dagen van mijn leven kan ik wel zeggen. Veel pijn gehad, teleurstellingen en gehuild. Zoals sommige van jullie weten ben ik ook niet iemand die veel geduld heeft. Na een week alleen maar pijn te hebben en niet normaal naar de wc te kunnen word het steeds moeilijker. Mijn laatste nacht in het ziekenhuis kon ik toch echt niet slapen en ben ik bij de nacht zusters gaan praten. Ze was heel aardig. Ze zei veel dingen die klopte. Ik kan jullie wel alles vertellen wat er is gebeurd maar het helemaal snappen zullen jullie toch niet kunnen. De pijn is moeilijk voor te stellen en ik zou het nooit over doen nu dat ik dit weet. Het is alsof een vrachtwagen over je heen is gereden. Ik moet de positieve kanten blijven zien erin maar dat is best moeilijk. het zal denk ik nog zeker een aantal weken duren voordat ik eindelijk weer helemaal mezelf kan zijn. De zuster vertelde ook dat ik het moest accepteren en dat is makkelijker gezegd als gedaan maar het is wel zo. Het is nu eenmaal zo en ik moet het over me heen laten komen. Maar elke dag denk ik was ik maar net zoals andere met een normale rug.
Ik ben zo'n 4.5 cm langer geworden en 2 kilo afgevallen, maar na een week bijna niks eten en drie keer over geven is dat niet vreemd. Ik heb problemen met ontlasting en dat vind ik vervelend want mijn buik voelt hard aan daardoor. Ik eet daarom ook niet veel. En ik baal ervan dat ik er weinig aan kan doen.
Er staan veel dingen op mijn lijst die ik zou willen doen maar dat zal dan nog maar ff moeten wachten. Ik hou het berichtje kort want ik begin al last te krijgen van het zitten. Bedankt voor alle steun en ik zal snel weer foto's en een filmpje erop zetten!
liefs irma
De afgelopen dagen waren de zwaarste dagen van mijn leven kan ik wel zeggen. Veel pijn gehad, teleurstellingen en gehuild. Zoals sommige van jullie weten ben ik ook niet iemand die veel geduld heeft. Na een week alleen maar pijn te hebben en niet normaal naar de wc te kunnen word het steeds moeilijker. Mijn laatste nacht in het ziekenhuis kon ik toch echt niet slapen en ben ik bij de nacht zusters gaan praten. Ze was heel aardig. Ze zei veel dingen die klopte. Ik kan jullie wel alles vertellen wat er is gebeurd maar het helemaal snappen zullen jullie toch niet kunnen. De pijn is moeilijk voor te stellen en ik zou het nooit over doen nu dat ik dit weet. Het is alsof een vrachtwagen over je heen is gereden. Ik moet de positieve kanten blijven zien erin maar dat is best moeilijk. het zal denk ik nog zeker een aantal weken duren voordat ik eindelijk weer helemaal mezelf kan zijn. De zuster vertelde ook dat ik het moest accepteren en dat is makkelijker gezegd als gedaan maar het is wel zo. Het is nu eenmaal zo en ik moet het over me heen laten komen. Maar elke dag denk ik was ik maar net zoals andere met een normale rug.
Ik ben zo'n 4.5 cm langer geworden en 2 kilo afgevallen, maar na een week bijna niks eten en drie keer over geven is dat niet vreemd. Ik heb problemen met ontlasting en dat vind ik vervelend want mijn buik voelt hard aan daardoor. Ik eet daarom ook niet veel. En ik baal ervan dat ik er weinig aan kan doen.
Er staan veel dingen op mijn lijst die ik zou willen doen maar dat zal dan nog maar ff moeten wachten. Ik hou het berichtje kort want ik begin al last te krijgen van het zitten. Bedankt voor alle steun en ik zal snel weer foto's en een filmpje erop zetten!
liefs irma
donderdag 22 juli 2010
Een paar foto's deel 2
Irma op haar kamer met haar eerste maaltijd, jammie lekker aardappelpurree, een stukje vlees en boontjes :-p
Irma met de pysiotherapeut: Irma zit hier voor het eerst na haar operatie!
We zijn erg trots op je Ir!
Irma op haar kamer met foto's van haar en Koen boven d'r bed :-)woensdag 21 juli 2010
Een paar foto's deel 1
Irma na haar operatie op de IC
Irma met Viev op de IC
Mama met Irma op de IC
Irma voor de operatie op de kamer van mama in het gastenverblijf van het Sint Maartenskliniekdinsdag 20 juli 2010
Een nacht langer op de IC
Helaas is het anders verlopen dan we gisteren verwacht hadden. De pijnbestrijding verliep niet volgens plan en daarom werd besloten om Irma een nacht langer op de IC te houden.
Als iemand Irma graag wil bezoeken dan kan je bellen met dit nummer 0647912986, dit is het nummer van mama. Dan kan zij aangeven of Irma in staat is om bezoekers te krijgen, het zou anders zonde zijn om helemaal naar Nijmegen te komen.
Liefs,
Vivianne en mama
Als iemand Irma graag wil bezoeken dan kan je bellen met dit nummer 0647912986, dit is het nummer van mama. Dan kan zij aangeven of Irma in staat is om bezoekers te krijgen, het zou anders zonde zijn om helemaal naar Nijmegen te komen.
Liefs,
Vivianne en mama
maandag 19 juli 2010
Operatie goed verlopen
Lieve vrienden en familie,
Irma heeft mij gevraagd of ik even een berichtje hier wilde plaatsen om te laten weten dat haar operatie goed is gegaan. Het ging erg goed en om half 1 werd ze uit de OK naar de IC gebracht.
Daar heeft ze bijna de hele dag geslapen. Zelf vond ze het erg meevallen en dat was erg fijn om te horen. Om half 7 mochten mijn vriend en ik haar voor een uurtje bezoeken. Mama heeft de hele dag bij haar kunnen zitten. Ze was goed aanspreekbaar en ze mocht zelf haar morfine toe dienen zodat als ze pijn voelde dat ze zelf haar pijn kon stillen.
Morgen mag ze weer van de IC naar haar kamer toe en dan mogen vrienden en familie haar tussen 11 en 8 uur bezoeken. Foto`s van Irma op de IC komen snel!
Liefs,
Vivianne
Irma heeft mij gevraagd of ik even een berichtje hier wilde plaatsen om te laten weten dat haar operatie goed is gegaan. Het ging erg goed en om half 1 werd ze uit de OK naar de IC gebracht.
Daar heeft ze bijna de hele dag geslapen. Zelf vond ze het erg meevallen en dat was erg fijn om te horen. Om half 7 mochten mijn vriend en ik haar voor een uurtje bezoeken. Mama heeft de hele dag bij haar kunnen zitten. Ze was goed aanspreekbaar en ze mocht zelf haar morfine toe dienen zodat als ze pijn voelde dat ze zelf haar pijn kon stillen.
Morgen mag ze weer van de IC naar haar kamer toe en dan mogen vrienden en familie haar tussen 11 en 8 uur bezoeken. Foto`s van Irma op de IC komen snel!
Liefs,
Vivianne
zondag 18 juli 2010
a new roommate
het is dan zover...de avond ervoor. Ik lig in het ziekenhuis en mag vanaf 24 uur nix meer eten of drinken. Om half 8 's ochtends zal ik naar de OK worden gebracht. De verpleegster heeft me alles uitgelegd over de wond en wat er zal gebeuren na de operatie....in dat half uurtje is het meest over me heen gekomen. Maar ik ben niet bang voor de operatie. Gewoon alles over me heen laten komen en z'n gang laten gaan....
Het is stil op de afdeling en de groot ligt is net uitgedaan. Samen met een meisje lig ik op een kamer. Ze heet Sanne en is 18 jaar. Ze heeft ook scoliose. Donderdag was ze geopereerd. Bij haar hadden ze het via de zijkant gedaan. Tijdens de operatie had ze ook een klaplong gehad. Deze operatie was een stuk heftiger en ze had 3 dagen op de IC moeten liggen. Gelukkig hoef ik er maar 1 dag te liggen. Ik merk bij haar hoe zwaar het pas zal worden. Ze heeft het moeilijk en zegt dat het soms goed gaat en soms slecht. Het recht op moeten zitten is de eerste keer lastig zegt ze en je wilt het eigenlijk niet doen maar hoe vaker je het doet hoe beter. Ze vertelde ook dat het raar aanvoelt om te zitten en lopen omdat alles nu een ander plekje heeft.
Ik ben niet bang voor de operatie maar voor wat erna zal zijn. Al die beperkingen en ik denk dat ik niet genoeg geduld zal hebben om erop te wachten totdat ik eindelijk weer alles kan doen zoals en wanneer ik wil.
De verpleegster vertelde ook dat de derde dag voor mij een soort dip dag zal zijn want dan krijg je geen morfine maar paracetamol...door de verandering in medicijn en de frustatie zal het een moeilijke dag worden vertelde ze.
Bedankt voor al jullie lieve berichten! waarschijnlijk zal het ff duren voordat ik weer iets erop zet. Sanne haar zus hield haar blog voor haar bij vertelde ze want zelf had ze daar bijna geen energie voor. Dus die er zullen volgen zullen kort maar krachtig worden!;)
Veel liefs Irma
Het is stil op de afdeling en de groot ligt is net uitgedaan. Samen met een meisje lig ik op een kamer. Ze heet Sanne en is 18 jaar. Ze heeft ook scoliose. Donderdag was ze geopereerd. Bij haar hadden ze het via de zijkant gedaan. Tijdens de operatie had ze ook een klaplong gehad. Deze operatie was een stuk heftiger en ze had 3 dagen op de IC moeten liggen. Gelukkig hoef ik er maar 1 dag te liggen. Ik merk bij haar hoe zwaar het pas zal worden. Ze heeft het moeilijk en zegt dat het soms goed gaat en soms slecht. Het recht op moeten zitten is de eerste keer lastig zegt ze en je wilt het eigenlijk niet doen maar hoe vaker je het doet hoe beter. Ze vertelde ook dat het raar aanvoelt om te zitten en lopen omdat alles nu een ander plekje heeft.
Ik ben niet bang voor de operatie maar voor wat erna zal zijn. Al die beperkingen en ik denk dat ik niet genoeg geduld zal hebben om erop te wachten totdat ik eindelijk weer alles kan doen zoals en wanneer ik wil.
De verpleegster vertelde ook dat de derde dag voor mij een soort dip dag zal zijn want dan krijg je geen morfine maar paracetamol...door de verandering in medicijn en de frustatie zal het een moeilijke dag worden vertelde ze.
Bedankt voor al jullie lieve berichten! waarschijnlijk zal het ff duren voordat ik weer iets erop zet. Sanne haar zus hield haar blog voor haar bij vertelde ze want zelf had ze daar bijna geen energie voor. Dus die er zullen volgen zullen kort maar krachtig worden!;)
Veel liefs Irma
dinsdag 6 juli 2010
5 naalden en 5 snoepjes
vrijdag 2 juli is het echt begonnen, de voorbereidingen op de operatie.
Een verpleegster zou bij mij thuis komen om mijn eerste eprex injectie te geven. Toen ze om 8:30 s' ochtends belde of het goed was dat ze in plaats van 15 uur om 10 uur zou komen had ik een beetje paniek, omdat mijn kamer was een puinhoop.... gehaast heb ik me gedouched en heel mijn kamer (voornamelijk alles ergens achter geduwd) opgeruimd. De verpleegster was heel aardig. Ze legde mij uit waarvoor de ijzer tabletten en eprex injecties nodig waren. Het is namelijk zo dat tijdens de operatie je veel bloed verliest. De eprex en ijzer tabletten maken snel extra rode bloedcellen aan zodat je HB (ijzer gehalte) zo hoog mogelijk is als je de operatie krijgt. Ze waarschuwde dat er soms bijwerkingen kunnen zijn bij de eerste injectie. . Het enige waar ik last van had was de overvloed aan energie die ik had. Dat zou nog wat worden als ik straks rustig in bed moest gaan liggen dacht ik.
Maandag 5 juli mijn eerste opname in het ziekenhuis. Ik had een afspraak om bloed af te geven. Zo'n 1.2 liter kon ik toevallig tijdens een gesprek tussen de verpleegsters opvangen. Hele aardige verpleegsters waren er. Eentje had zelfs gezegd dat ze mijn sandaaltjes leuk vond. Dat vond ik natuurlijk helemaal leuk.
Ik mocht toen gaan omkleden ( ja ik moest zo'n oversized prachtige blauwe pyjama aan en niet te vergeten die verzorgde onderbroek...no details about that). In mijn bed werd ik afgevoerd naar de intensive care afdeling. Hier zou ik komen te liggen na de operatie. Het was er rustig je hoorde alleen de aangesloten aparaten geluidjes maken. De verpleegsters daar waren ook vol met energie. Jolanda was mijn verpleegster. Zij zou het bloed bij mij afnemen.
Ze waarschuwde dat het dikke naalden waren anders kon de bloed er niet doorheen. Ok begrepen ik moet veel pijn verwachten. Het was waar, een snijdende pijn. Je kreeg 2 naalden, 1 om de bloed af te laten voeren en de andere om medicatie te geven als er iets zou mis gaan dat ze dat gelijk konden doen. De eerste zat. Ze had moeite met een tweede ader te vinden. Bij mij lagen ze erg diep vertelde ze. Tweede naald ging erin en hij was mis. Ze haalde een dokter erbij. Hij was duits en had een jonge assitente. Hij ging het proberen maar hij vond wel aders alleen zat er geen flow. Met andere woorden hij prikte erin maar er kwam geen bloed. Heel vervelend hij moest ergens anders proberen maar hij zag bijna nergens flow. Na de derde naald was ik wel gewend aan de snijdende pijn alleen pijn blijft pijn. En toen kwamen de tranen. Ik wilde niet maar toen Jolanda zij dat ze mij een kei vond kon ik ze niet meer tegen houden. Ze haalde een doekje. In totaal 5 injecties gehad en allemaal zonder succes. Toen hebben ze besloten dat ze ermee stoppen. Ik was teleurgesteld en kon de tranen niet tegen houden. Jolanda zei dat ik niet zoveel moest huilen anders zou zij ook moeten huilen. Ik zag een traan bij haar en moest toen een beetje lachen. Ze vroeg of ik waterproof mascara op had, dat had ik niet en toen moesten we allebei nog meer lachen.
Het is geen ramp dat het niet is gelukt. Het zou gewoon ideaal zijn geweest. Nu krijg ik gewoon bloed gedoneerd door de bloed bank. Met je eigen bloed is de kans op infecties kleiner en herstel sneller. Maar tijdens de operatie zullen ze mijn eigen bloed opvangen en dat weer terug geven vertelde Jolanda mij allemaal. Ze stelde me ook gerust dat ik dit niet meer hoefde mee te maken. Dat de andere injecties gedaan waren als ik onder narcose ben. Ik heb nog even leuk met haar kunnen kletsen. Ze hadden ook snoepjes op de afdeling voor de verpleegsters. Van de vepleegsters mocht ik voor elke naald een snoeje, 5 dus.
Eenmaal weer terug gebracht te worden naar de afdeling (weer in het bed geduwd, heel leuk!) kon ik aankleden en mocht ik gelijk naar huis. Waar de naalden waren ingebracht deed nog steeds pijn. Nu heb ik er nog beetje last van. Maar ik kom er een beetje achter dat je de pijn moet gaan accepteren want over 2 weken zal het er ook zijn en kom ik er niet zo makkelijk af.
Nu dat alles zo is gebeurd begint het me steeds meer door te dringen hoe dichterbij het komt. Toen iemand laatst aan mij vroeg of ik er bang van was zei ik nee, juist dat ik opgelucht was dat het eindelijk zover was want van mijn rug kreeg ik steeds meer last. Maar nu dat ik besef dat ik net zoals die mensen op intensive care zou liggen kreeg ik toch een beetje kriebels in mijn buik. Geheel de dag heb ik gezegd tegen mezelf Irma wat er ook gebeurd je blijft lachen. En die verpleegsters daar hielpen mij daarmee.
Liefs Irma
Een verpleegster zou bij mij thuis komen om mijn eerste eprex injectie te geven. Toen ze om 8:30 s' ochtends belde of het goed was dat ze in plaats van 15 uur om 10 uur zou komen had ik een beetje paniek, omdat mijn kamer was een puinhoop.... gehaast heb ik me gedouched en heel mijn kamer (voornamelijk alles ergens achter geduwd) opgeruimd. De verpleegster was heel aardig. Ze legde mij uit waarvoor de ijzer tabletten en eprex injecties nodig waren. Het is namelijk zo dat tijdens de operatie je veel bloed verliest. De eprex en ijzer tabletten maken snel extra rode bloedcellen aan zodat je HB (ijzer gehalte) zo hoog mogelijk is als je de operatie krijgt. Ze waarschuwde dat er soms bijwerkingen kunnen zijn bij de eerste injectie. . Het enige waar ik last van had was de overvloed aan energie die ik had. Dat zou nog wat worden als ik straks rustig in bed moest gaan liggen dacht ik.
Maandag 5 juli mijn eerste opname in het ziekenhuis. Ik had een afspraak om bloed af te geven. Zo'n 1.2 liter kon ik toevallig tijdens een gesprek tussen de verpleegsters opvangen. Hele aardige verpleegsters waren er. Eentje had zelfs gezegd dat ze mijn sandaaltjes leuk vond. Dat vond ik natuurlijk helemaal leuk.
Ik mocht toen gaan omkleden ( ja ik moest zo'n oversized prachtige blauwe pyjama aan en niet te vergeten die verzorgde onderbroek...no details about that). In mijn bed werd ik afgevoerd naar de intensive care afdeling. Hier zou ik komen te liggen na de operatie. Het was er rustig je hoorde alleen de aangesloten aparaten geluidjes maken. De verpleegsters daar waren ook vol met energie. Jolanda was mijn verpleegster. Zij zou het bloed bij mij afnemen.
Ze waarschuwde dat het dikke naalden waren anders kon de bloed er niet doorheen. Ok begrepen ik moet veel pijn verwachten. Het was waar, een snijdende pijn. Je kreeg 2 naalden, 1 om de bloed af te laten voeren en de andere om medicatie te geven als er iets zou mis gaan dat ze dat gelijk konden doen. De eerste zat. Ze had moeite met een tweede ader te vinden. Bij mij lagen ze erg diep vertelde ze. Tweede naald ging erin en hij was mis. Ze haalde een dokter erbij. Hij was duits en had een jonge assitente. Hij ging het proberen maar hij vond wel aders alleen zat er geen flow. Met andere woorden hij prikte erin maar er kwam geen bloed. Heel vervelend hij moest ergens anders proberen maar hij zag bijna nergens flow. Na de derde naald was ik wel gewend aan de snijdende pijn alleen pijn blijft pijn. En toen kwamen de tranen. Ik wilde niet maar toen Jolanda zij dat ze mij een kei vond kon ik ze niet meer tegen houden. Ze haalde een doekje. In totaal 5 injecties gehad en allemaal zonder succes. Toen hebben ze besloten dat ze ermee stoppen. Ik was teleurgesteld en kon de tranen niet tegen houden. Jolanda zei dat ik niet zoveel moest huilen anders zou zij ook moeten huilen. Ik zag een traan bij haar en moest toen een beetje lachen. Ze vroeg of ik waterproof mascara op had, dat had ik niet en toen moesten we allebei nog meer lachen.
Het is geen ramp dat het niet is gelukt. Het zou gewoon ideaal zijn geweest. Nu krijg ik gewoon bloed gedoneerd door de bloed bank. Met je eigen bloed is de kans op infecties kleiner en herstel sneller. Maar tijdens de operatie zullen ze mijn eigen bloed opvangen en dat weer terug geven vertelde Jolanda mij allemaal. Ze stelde me ook gerust dat ik dit niet meer hoefde mee te maken. Dat de andere injecties gedaan waren als ik onder narcose ben. Ik heb nog even leuk met haar kunnen kletsen. Ze hadden ook snoepjes op de afdeling voor de verpleegsters. Van de vepleegsters mocht ik voor elke naald een snoeje, 5 dus.
Eenmaal weer terug gebracht te worden naar de afdeling (weer in het bed geduwd, heel leuk!) kon ik aankleden en mocht ik gelijk naar huis. Waar de naalden waren ingebracht deed nog steeds pijn. Nu heb ik er nog beetje last van. Maar ik kom er een beetje achter dat je de pijn moet gaan accepteren want over 2 weken zal het er ook zijn en kom ik er niet zo makkelijk af.
Nu dat alles zo is gebeurd begint het me steeds meer door te dringen hoe dichterbij het komt. Toen iemand laatst aan mij vroeg of ik er bang van was zei ik nee, juist dat ik opgelucht was dat het eindelijk zover was want van mijn rug kreeg ik steeds meer last. Maar nu dat ik besef dat ik net zoals die mensen op intensive care zou liggen kreeg ik toch een beetje kriebels in mijn buik. Geheel de dag heb ik gezegd tegen mezelf Irma wat er ook gebeurd je blijft lachen. En die verpleegsters daar hielpen mij daarmee.
Liefs Irma
vrijdag 2 juli 2010
Welkom op mijn online dagboek!
Lieve vrienden en familie,
Hier mijn eerste berichtje op mijn blog.
18 juli word ik opgenomen in het St. Maartenskliniek in Nijmegen en 19 juli word ik dan eindelijk na ongeveer 1 jaar op de wachtlijst te staan geopereerd aan mijn rug. Graag wil ik met jullie al mijn belevenissen en gevoelens delen tijdens deze periode. Ik kijk uit naar jullie reacties!
Liefs Irma
Hier mijn eerste berichtje op mijn blog.
18 juli word ik opgenomen in het St. Maartenskliniek in Nijmegen en 19 juli word ik dan eindelijk na ongeveer 1 jaar op de wachtlijst te staan geopereerd aan mijn rug. Graag wil ik met jullie al mijn belevenissen en gevoelens delen tijdens deze periode. Ik kijk uit naar jullie reacties!
Liefs Irma
Abonneren op:
Posts (Atom)