hier zien jullie dus wat er in mijn rug zit en hoe hij is verbetert (klik op afbeelding om te vergroten). de voorkant volgt de volgende keer.
vrijdag 30 juli 2010
foto's voor de operatie
Hier zie je 2 foto's eentje uit 2007 en eentje van eind 2009. Je ziet duidelijk dat de bochten erger zijn geworden. Bij zo'n 45 graden overwegen ze een operatie te doen.
(klik op de fotows voor vergroting)
donderdag 29 juli 2010
Dagboek
Tot nu toe heb ik nog niet precies verteld wat er allemaal met mij is gebeurd, dankzij mijn moeder kan ik jullie dit vertelllen! Zij heeft namelijk alles voor mij bijgehouden terwijl ik half onder invloed van drugs en pijn de dagen voorbij zag gaan.
17 juli 2010
Koen is vertrokken naar Peru. Veel gehuild. Ik mis hem vreselijk, maar richt mij op de volgende dag wanneer ik naar Nijmegen zal vertrekken. eerst nog ff naar de kapper, want met dat lang haar zag ik het niet zitten om in het ziekenhuis bed te liggen en te douchen met de wond op mijn rug. Alles wat ik denk aan te doen in een grote koffer gedaan alle eet resten uit de koelkast gehaald en dan naar mama toe.
Die avond nog mijn lievelings gerecht gegeten lasagna:) Voor het eerst in een ziekenhuis bed geslapen (gehuurd voor na de operatie).
18 juli 2010
Beslissen wat meegenomen moet worden naar het ziekenhuis (uiteindelijk teveel meegenomen....). Koen nog op skype gesproken:). Webcam aangezet zodat hij mijn nieuwe haar kon zien (hij zag bijna niet:P). Toen kwamen rick en viev en was het dan zover....laptop mee tas spullen irma mee tas spullen mama mee tas met eten mee en in de auto gaan zitten. Het was mooi weer. In Nijmegen waren de voorbereidingen op de Nijmeegse vierdaagse bezig...zag er allemaal gezellig uit helaas zal ik er niks van mee krijgen. Rond 18 uur aangekomen bij het ziekenhuis. Daar werd ik door de verpleegster Bo een rondleiding gegeven en alles uitgelegd.
Toen zijn Viev, Rick, mama en ik nog bij Tanta Koosje gaan eten want we hadden nog niets gegeten en het restaurant van ziekenhuis was al gesloten om 19 uur. Een salade gehad, was lekker, maar de bediening was langzaam...jammer.
Toen afscheid genomen van viev en rick die komen morgen weer mij opzoeken. Op de kamer lag dus nog een ander meisje Sanne, zoals ik al eerder heb vermeld:) Haar moeder had ook scoliose en had ook operatie gehad ze liet ons de litteken zien, was heel netjes gedaan.
Rick had films op mijn laptop gezet dus had ik nog de film how te train a dragon gezien. Afscheid genomen van mama en toen moest ik gaan slapen. Ik heb eigenlijk niet kunnen slapen meer liggen piekeren en ronddraaien.
19 juli 2010
De zuster maakte mij wakker om 7 uur. Rond half 8 zouden zij mij meenemen naar de OK. Ik kreeg een tablet om te ontspannen. Dat werkte blijkbaar heel goed want ik heb met mijn moeder over de kapsel van koen gesproken en fotows laten zien waarvan ik zelf niet eens meer wist dat ik dat had gedaan! Ik zat te praten alsof ik zat was....
Blijkbaar heeft mama mij nog een big hug gegeven voordat ik werd meegenomen maar daar weet ik ook niks meer van. Kan wel iets herinerren van het aankomen in de voorbereidingskamer maar ook niet veel.
Een verpleeger maakte mij wakker hij zei dat het voorbij was. Mijn reactie: 'dat kan helemaal niet' (ik had inmiddels helemaal niet meegekregen dat ik naar de OK was gebracht). En vroeg vervolgens dan hoe laat het was....juist wat een vragen denk ik nu. Het was half 1. Ja dan kon wel kloppen. Dokter de Kleuver had mama gebeld dat alles vlot was gelopen en er geen moeilijkheden waren geweest tijdens de operatie. Mama gelijk iedereen gesmst en gebeld dat de operatie goed is gegaan.
Ik voelde me prima, het was de beste dag als ik terug kijk van de week. Ik voelde geen pijn en dacht als dit het is valt het wel mee. Om 1:40 kwam mama bij mij, ik zat vol slangen. Zelf zou ik ook niet weten wat de functies ervan waren maar goed. Ik leek op een chinees. Heel mijn gezicht was opgeblazen en mijn ogen waren dik. Maar na 4 uur op de buik te liggen is dat niet vreemd.
Dr. de Kleuver kwam nog ff langs om te vragen of alles goed was. Ik voelde geen pijn. Er werden fotows genomen, daar heb ik zelf weinig van mee gekregen maar die zagen er goed uit. Ik kreeg mijn eigen bloed terug. Mijn HB was 10.2 en na de operatie 8.2 dus goed.
De verpleegsters waren aardig. Ik heb Jolanda weer gezien (van hetbloed prikken):). Ik kreeg een pompje met morfine. Mocht ik zelf op drukken als ik extra wilde hebben tegen de pijn.
om half 7 komen viev en Rick!:D Van rick een super grote tijger knuffel gehad en een bos bloemen van viev!:D Al mijn smsjes gelezen en die hebben zij voor mij beantwoord.
na het bezoek ben ik weer in slaap gevallen. toen ik rond 9 uur wakker werd mocht ik een paar kleine slokjes water drinken. Ik moest het rustig aan doen. Om 11 uur is mama dan ook vertrokken. Sweet dreams....was het niet helemaal. Werd om de uur wakker en drukte dan op het pompje. De verpleeger controleerde steeds waar de verdoving zat, want die kan soms uit breiden of verplaatsen. Bij mij ging het te ver omhoog dat ik mijn nek niet meer voelde en koorts begon te krijgen. Dr. de Kleuver gebeld. Verdoving uitgezet. Na anderhalf uur voelde ik alles. Het deed veel pijn en de verdoving mocht weer aan. Er werd wel steeds gecontroleerd waar de verdoving precies zat.
20 juli 2010
Nog steeds veel pijn, ik als een gek op dat pompje duwen, maar die gad pas na 15 min elke keer iets die je pas weer na 10 min voelde. Ik kreeg een extra pompje erbij met andere verdoving. Ik had nog steeds koorts (39.1). De anesthesioloog komt langs en geeft een extra dosis morfine maar de pijn blijft. Ik moet nog een nacht op de IC blijven zodat als de pijn erger werd ze gelijk er iets aan kunnen doen. Ik drink paar kleine slokken appelsap nu. Nog steeds heel duf.
De fysiotherapeut komt langs. Ze luistert naar mijn ademhaling en oefent doet een paar adem oefeningen met me. ze is tevreden.
Er komen meer mensen op de IC te liggen. Naast mij komt een buurman, hij is al oud en zit heel de tijd te kreunen van de pijn (helpt niet echt denk ik dan want ik heb ook pijn!). Als hij slaapt snurkt hij keihard. Ik wilde zo snel mogelijk terug naar de afdeling waar Sanne lag.
Viev en Rick komen weer langs. Ik ben blij om hun te zien eindelijk wat afleiding! Viev is erg zorgzaam en rick erg lief.
Om 10uur vertrekt mama....sweet dreams. Niet echt om de uur wakker en de verpleeger komt vaak langs om te kijken of alles goed is. Maar beter geslapen als de vorige nacht! Ondanks mijn snurkende buurman.
21 juli 2010
Ik mag om 11 uur terug naar de afdeling!:D 3 infuses worden eruit gehaald. Ik heb nog 2 pompjes en nog 1 infuse. De 2 pompjes zijn wel echt nodig want de pijn is er constant.
Ik krijg bezoek!:D Merel en Eva komen langs!:D Viev is er ook. Daarna komen de ouders van Koen en tante Riki. Mijn chocolade voorraad groeit. Ik voel me nog steeds beroerd en heb veel pijn maar ben blij met de afleiding. S' avonds is viev en tante riki er nog. Viev helpt mij met eten, maar er ging niet veel in. Ik had weinig honger en mijn buik was opgeblazen. Sanne heeft ook een website met haar ervaring dus hebben we sites verwisseld.
Ik moet voor het eerst gaan zitten en staan. Enorm veel pijn. Valt heel erg tegen en last van misselijkheid. Even met Koen gebeld. Toen naar film gekeken. en toen moest ik gaan slapen. Het is vreselijk. Ik word steeds wakker van de pijn en kan geen andere houding nemen. Ik wil dat het ochtend word en mama weer bij mij kan zijn.
De rest volgt de volgende keer dit is het tot nu toe! een heel lang bericht! maar goed is er is dan ook veel gebeurd!
liefs irma
17 juli 2010
Koen is vertrokken naar Peru. Veel gehuild. Ik mis hem vreselijk, maar richt mij op de volgende dag wanneer ik naar Nijmegen zal vertrekken. eerst nog ff naar de kapper, want met dat lang haar zag ik het niet zitten om in het ziekenhuis bed te liggen en te douchen met de wond op mijn rug. Alles wat ik denk aan te doen in een grote koffer gedaan alle eet resten uit de koelkast gehaald en dan naar mama toe.
Die avond nog mijn lievelings gerecht gegeten lasagna:) Voor het eerst in een ziekenhuis bed geslapen (gehuurd voor na de operatie).
18 juli 2010
Beslissen wat meegenomen moet worden naar het ziekenhuis (uiteindelijk teveel meegenomen....). Koen nog op skype gesproken:). Webcam aangezet zodat hij mijn nieuwe haar kon zien (hij zag bijna niet:P). Toen kwamen rick en viev en was het dan zover....laptop mee tas spullen irma mee tas spullen mama mee tas met eten mee en in de auto gaan zitten. Het was mooi weer. In Nijmegen waren de voorbereidingen op de Nijmeegse vierdaagse bezig...zag er allemaal gezellig uit helaas zal ik er niks van mee krijgen. Rond 18 uur aangekomen bij het ziekenhuis. Daar werd ik door de verpleegster Bo een rondleiding gegeven en alles uitgelegd.
Toen zijn Viev, Rick, mama en ik nog bij Tanta Koosje gaan eten want we hadden nog niets gegeten en het restaurant van ziekenhuis was al gesloten om 19 uur. Een salade gehad, was lekker, maar de bediening was langzaam...jammer.
Toen afscheid genomen van viev en rick die komen morgen weer mij opzoeken. Op de kamer lag dus nog een ander meisje Sanne, zoals ik al eerder heb vermeld:) Haar moeder had ook scoliose en had ook operatie gehad ze liet ons de litteken zien, was heel netjes gedaan.
Rick had films op mijn laptop gezet dus had ik nog de film how te train a dragon gezien. Afscheid genomen van mama en toen moest ik gaan slapen. Ik heb eigenlijk niet kunnen slapen meer liggen piekeren en ronddraaien.
19 juli 2010
De zuster maakte mij wakker om 7 uur. Rond half 8 zouden zij mij meenemen naar de OK. Ik kreeg een tablet om te ontspannen. Dat werkte blijkbaar heel goed want ik heb met mijn moeder over de kapsel van koen gesproken en fotows laten zien waarvan ik zelf niet eens meer wist dat ik dat had gedaan! Ik zat te praten alsof ik zat was....
Blijkbaar heeft mama mij nog een big hug gegeven voordat ik werd meegenomen maar daar weet ik ook niks meer van. Kan wel iets herinerren van het aankomen in de voorbereidingskamer maar ook niet veel.
Een verpleeger maakte mij wakker hij zei dat het voorbij was. Mijn reactie: 'dat kan helemaal niet' (ik had inmiddels helemaal niet meegekregen dat ik naar de OK was gebracht). En vroeg vervolgens dan hoe laat het was....juist wat een vragen denk ik nu. Het was half 1. Ja dan kon wel kloppen. Dokter de Kleuver had mama gebeld dat alles vlot was gelopen en er geen moeilijkheden waren geweest tijdens de operatie. Mama gelijk iedereen gesmst en gebeld dat de operatie goed is gegaan.
Ik voelde me prima, het was de beste dag als ik terug kijk van de week. Ik voelde geen pijn en dacht als dit het is valt het wel mee. Om 1:40 kwam mama bij mij, ik zat vol slangen. Zelf zou ik ook niet weten wat de functies ervan waren maar goed. Ik leek op een chinees. Heel mijn gezicht was opgeblazen en mijn ogen waren dik. Maar na 4 uur op de buik te liggen is dat niet vreemd.
Dr. de Kleuver kwam nog ff langs om te vragen of alles goed was. Ik voelde geen pijn. Er werden fotows genomen, daar heb ik zelf weinig van mee gekregen maar die zagen er goed uit. Ik kreeg mijn eigen bloed terug. Mijn HB was 10.2 en na de operatie 8.2 dus goed.
De verpleegsters waren aardig. Ik heb Jolanda weer gezien (van hetbloed prikken):). Ik kreeg een pompje met morfine. Mocht ik zelf op drukken als ik extra wilde hebben tegen de pijn.
om half 7 komen viev en Rick!:D Van rick een super grote tijger knuffel gehad en een bos bloemen van viev!:D Al mijn smsjes gelezen en die hebben zij voor mij beantwoord.
na het bezoek ben ik weer in slaap gevallen. toen ik rond 9 uur wakker werd mocht ik een paar kleine slokjes water drinken. Ik moest het rustig aan doen. Om 11 uur is mama dan ook vertrokken. Sweet dreams....was het niet helemaal. Werd om de uur wakker en drukte dan op het pompje. De verpleeger controleerde steeds waar de verdoving zat, want die kan soms uit breiden of verplaatsen. Bij mij ging het te ver omhoog dat ik mijn nek niet meer voelde en koorts begon te krijgen. Dr. de Kleuver gebeld. Verdoving uitgezet. Na anderhalf uur voelde ik alles. Het deed veel pijn en de verdoving mocht weer aan. Er werd wel steeds gecontroleerd waar de verdoving precies zat.
20 juli 2010
Nog steeds veel pijn, ik als een gek op dat pompje duwen, maar die gad pas na 15 min elke keer iets die je pas weer na 10 min voelde. Ik kreeg een extra pompje erbij met andere verdoving. Ik had nog steeds koorts (39.1). De anesthesioloog komt langs en geeft een extra dosis morfine maar de pijn blijft. Ik moet nog een nacht op de IC blijven zodat als de pijn erger werd ze gelijk er iets aan kunnen doen. Ik drink paar kleine slokken appelsap nu. Nog steeds heel duf.
De fysiotherapeut komt langs. Ze luistert naar mijn ademhaling en oefent doet een paar adem oefeningen met me. ze is tevreden.
Er komen meer mensen op de IC te liggen. Naast mij komt een buurman, hij is al oud en zit heel de tijd te kreunen van de pijn (helpt niet echt denk ik dan want ik heb ook pijn!). Als hij slaapt snurkt hij keihard. Ik wilde zo snel mogelijk terug naar de afdeling waar Sanne lag.
Viev en Rick komen weer langs. Ik ben blij om hun te zien eindelijk wat afleiding! Viev is erg zorgzaam en rick erg lief.
Om 10uur vertrekt mama....sweet dreams. Niet echt om de uur wakker en de verpleeger komt vaak langs om te kijken of alles goed is. Maar beter geslapen als de vorige nacht! Ondanks mijn snurkende buurman.
21 juli 2010
Ik mag om 11 uur terug naar de afdeling!:D 3 infuses worden eruit gehaald. Ik heb nog 2 pompjes en nog 1 infuse. De 2 pompjes zijn wel echt nodig want de pijn is er constant.
Ik krijg bezoek!:D Merel en Eva komen langs!:D Viev is er ook. Daarna komen de ouders van Koen en tante Riki. Mijn chocolade voorraad groeit. Ik voel me nog steeds beroerd en heb veel pijn maar ben blij met de afleiding. S' avonds is viev en tante riki er nog. Viev helpt mij met eten, maar er ging niet veel in. Ik had weinig honger en mijn buik was opgeblazen. Sanne heeft ook een website met haar ervaring dus hebben we sites verwisseld.
Ik moet voor het eerst gaan zitten en staan. Enorm veel pijn. Valt heel erg tegen en last van misselijkheid. Even met Koen gebeld. Toen naar film gekeken. en toen moest ik gaan slapen. Het is vreselijk. Ik word steeds wakker van de pijn en kan geen andere houding nemen. Ik wil dat het ochtend word en mama weer bij mij kan zijn.
De rest volgt de volgende keer dit is het tot nu toe! een heel lang bericht! maar goed is er is dan ook veel gebeurd!
liefs irma
maandag 26 juli 2010
No place like home!
Ik ben dan eindelijk weer thuis! Ik keek heel erg uit naar deze dag, lekker thuis bij mama. Niet dat de pijn minder is geworden ofzo....
De afgelopen dagen waren de zwaarste dagen van mijn leven kan ik wel zeggen. Veel pijn gehad, teleurstellingen en gehuild. Zoals sommige van jullie weten ben ik ook niet iemand die veel geduld heeft. Na een week alleen maar pijn te hebben en niet normaal naar de wc te kunnen word het steeds moeilijker. Mijn laatste nacht in het ziekenhuis kon ik toch echt niet slapen en ben ik bij de nacht zusters gaan praten. Ze was heel aardig. Ze zei veel dingen die klopte. Ik kan jullie wel alles vertellen wat er is gebeurd maar het helemaal snappen zullen jullie toch niet kunnen. De pijn is moeilijk voor te stellen en ik zou het nooit over doen nu dat ik dit weet. Het is alsof een vrachtwagen over je heen is gereden. Ik moet de positieve kanten blijven zien erin maar dat is best moeilijk. het zal denk ik nog zeker een aantal weken duren voordat ik eindelijk weer helemaal mezelf kan zijn. De zuster vertelde ook dat ik het moest accepteren en dat is makkelijker gezegd als gedaan maar het is wel zo. Het is nu eenmaal zo en ik moet het over me heen laten komen. Maar elke dag denk ik was ik maar net zoals andere met een normale rug.
Ik ben zo'n 4.5 cm langer geworden en 2 kilo afgevallen, maar na een week bijna niks eten en drie keer over geven is dat niet vreemd. Ik heb problemen met ontlasting en dat vind ik vervelend want mijn buik voelt hard aan daardoor. Ik eet daarom ook niet veel. En ik baal ervan dat ik er weinig aan kan doen.
Er staan veel dingen op mijn lijst die ik zou willen doen maar dat zal dan nog maar ff moeten wachten. Ik hou het berichtje kort want ik begin al last te krijgen van het zitten. Bedankt voor alle steun en ik zal snel weer foto's en een filmpje erop zetten!
liefs irma
De afgelopen dagen waren de zwaarste dagen van mijn leven kan ik wel zeggen. Veel pijn gehad, teleurstellingen en gehuild. Zoals sommige van jullie weten ben ik ook niet iemand die veel geduld heeft. Na een week alleen maar pijn te hebben en niet normaal naar de wc te kunnen word het steeds moeilijker. Mijn laatste nacht in het ziekenhuis kon ik toch echt niet slapen en ben ik bij de nacht zusters gaan praten. Ze was heel aardig. Ze zei veel dingen die klopte. Ik kan jullie wel alles vertellen wat er is gebeurd maar het helemaal snappen zullen jullie toch niet kunnen. De pijn is moeilijk voor te stellen en ik zou het nooit over doen nu dat ik dit weet. Het is alsof een vrachtwagen over je heen is gereden. Ik moet de positieve kanten blijven zien erin maar dat is best moeilijk. het zal denk ik nog zeker een aantal weken duren voordat ik eindelijk weer helemaal mezelf kan zijn. De zuster vertelde ook dat ik het moest accepteren en dat is makkelijker gezegd als gedaan maar het is wel zo. Het is nu eenmaal zo en ik moet het over me heen laten komen. Maar elke dag denk ik was ik maar net zoals andere met een normale rug.
Ik ben zo'n 4.5 cm langer geworden en 2 kilo afgevallen, maar na een week bijna niks eten en drie keer over geven is dat niet vreemd. Ik heb problemen met ontlasting en dat vind ik vervelend want mijn buik voelt hard aan daardoor. Ik eet daarom ook niet veel. En ik baal ervan dat ik er weinig aan kan doen.
Er staan veel dingen op mijn lijst die ik zou willen doen maar dat zal dan nog maar ff moeten wachten. Ik hou het berichtje kort want ik begin al last te krijgen van het zitten. Bedankt voor alle steun en ik zal snel weer foto's en een filmpje erop zetten!
liefs irma
donderdag 22 juli 2010
Een paar foto's deel 2
Irma op haar kamer met haar eerste maaltijd, jammie lekker aardappelpurree, een stukje vlees en boontjes :-p
Irma met de pysiotherapeut: Irma zit hier voor het eerst na haar operatie!
We zijn erg trots op je Ir!
Irma op haar kamer met foto's van haar en Koen boven d'r bed :-)woensdag 21 juli 2010
Een paar foto's deel 1
Irma na haar operatie op de IC
Irma met Viev op de IC
Mama met Irma op de IC
Irma voor de operatie op de kamer van mama in het gastenverblijf van het Sint Maartenskliniekdinsdag 20 juli 2010
Een nacht langer op de IC
Helaas is het anders verlopen dan we gisteren verwacht hadden. De pijnbestrijding verliep niet volgens plan en daarom werd besloten om Irma een nacht langer op de IC te houden.
Als iemand Irma graag wil bezoeken dan kan je bellen met dit nummer 0647912986, dit is het nummer van mama. Dan kan zij aangeven of Irma in staat is om bezoekers te krijgen, het zou anders zonde zijn om helemaal naar Nijmegen te komen.
Liefs,
Vivianne en mama
Als iemand Irma graag wil bezoeken dan kan je bellen met dit nummer 0647912986, dit is het nummer van mama. Dan kan zij aangeven of Irma in staat is om bezoekers te krijgen, het zou anders zonde zijn om helemaal naar Nijmegen te komen.
Liefs,
Vivianne en mama
maandag 19 juli 2010
Operatie goed verlopen
Lieve vrienden en familie,
Irma heeft mij gevraagd of ik even een berichtje hier wilde plaatsen om te laten weten dat haar operatie goed is gegaan. Het ging erg goed en om half 1 werd ze uit de OK naar de IC gebracht.
Daar heeft ze bijna de hele dag geslapen. Zelf vond ze het erg meevallen en dat was erg fijn om te horen. Om half 7 mochten mijn vriend en ik haar voor een uurtje bezoeken. Mama heeft de hele dag bij haar kunnen zitten. Ze was goed aanspreekbaar en ze mocht zelf haar morfine toe dienen zodat als ze pijn voelde dat ze zelf haar pijn kon stillen.
Morgen mag ze weer van de IC naar haar kamer toe en dan mogen vrienden en familie haar tussen 11 en 8 uur bezoeken. Foto`s van Irma op de IC komen snel!
Liefs,
Vivianne
Irma heeft mij gevraagd of ik even een berichtje hier wilde plaatsen om te laten weten dat haar operatie goed is gegaan. Het ging erg goed en om half 1 werd ze uit de OK naar de IC gebracht.
Daar heeft ze bijna de hele dag geslapen. Zelf vond ze het erg meevallen en dat was erg fijn om te horen. Om half 7 mochten mijn vriend en ik haar voor een uurtje bezoeken. Mama heeft de hele dag bij haar kunnen zitten. Ze was goed aanspreekbaar en ze mocht zelf haar morfine toe dienen zodat als ze pijn voelde dat ze zelf haar pijn kon stillen.
Morgen mag ze weer van de IC naar haar kamer toe en dan mogen vrienden en familie haar tussen 11 en 8 uur bezoeken. Foto`s van Irma op de IC komen snel!
Liefs,
Vivianne
zondag 18 juli 2010
a new roommate
het is dan zover...de avond ervoor. Ik lig in het ziekenhuis en mag vanaf 24 uur nix meer eten of drinken. Om half 8 's ochtends zal ik naar de OK worden gebracht. De verpleegster heeft me alles uitgelegd over de wond en wat er zal gebeuren na de operatie....in dat half uurtje is het meest over me heen gekomen. Maar ik ben niet bang voor de operatie. Gewoon alles over me heen laten komen en z'n gang laten gaan....
Het is stil op de afdeling en de groot ligt is net uitgedaan. Samen met een meisje lig ik op een kamer. Ze heet Sanne en is 18 jaar. Ze heeft ook scoliose. Donderdag was ze geopereerd. Bij haar hadden ze het via de zijkant gedaan. Tijdens de operatie had ze ook een klaplong gehad. Deze operatie was een stuk heftiger en ze had 3 dagen op de IC moeten liggen. Gelukkig hoef ik er maar 1 dag te liggen. Ik merk bij haar hoe zwaar het pas zal worden. Ze heeft het moeilijk en zegt dat het soms goed gaat en soms slecht. Het recht op moeten zitten is de eerste keer lastig zegt ze en je wilt het eigenlijk niet doen maar hoe vaker je het doet hoe beter. Ze vertelde ook dat het raar aanvoelt om te zitten en lopen omdat alles nu een ander plekje heeft.
Ik ben niet bang voor de operatie maar voor wat erna zal zijn. Al die beperkingen en ik denk dat ik niet genoeg geduld zal hebben om erop te wachten totdat ik eindelijk weer alles kan doen zoals en wanneer ik wil.
De verpleegster vertelde ook dat de derde dag voor mij een soort dip dag zal zijn want dan krijg je geen morfine maar paracetamol...door de verandering in medicijn en de frustatie zal het een moeilijke dag worden vertelde ze.
Bedankt voor al jullie lieve berichten! waarschijnlijk zal het ff duren voordat ik weer iets erop zet. Sanne haar zus hield haar blog voor haar bij vertelde ze want zelf had ze daar bijna geen energie voor. Dus die er zullen volgen zullen kort maar krachtig worden!;)
Veel liefs Irma
Het is stil op de afdeling en de groot ligt is net uitgedaan. Samen met een meisje lig ik op een kamer. Ze heet Sanne en is 18 jaar. Ze heeft ook scoliose. Donderdag was ze geopereerd. Bij haar hadden ze het via de zijkant gedaan. Tijdens de operatie had ze ook een klaplong gehad. Deze operatie was een stuk heftiger en ze had 3 dagen op de IC moeten liggen. Gelukkig hoef ik er maar 1 dag te liggen. Ik merk bij haar hoe zwaar het pas zal worden. Ze heeft het moeilijk en zegt dat het soms goed gaat en soms slecht. Het recht op moeten zitten is de eerste keer lastig zegt ze en je wilt het eigenlijk niet doen maar hoe vaker je het doet hoe beter. Ze vertelde ook dat het raar aanvoelt om te zitten en lopen omdat alles nu een ander plekje heeft.
Ik ben niet bang voor de operatie maar voor wat erna zal zijn. Al die beperkingen en ik denk dat ik niet genoeg geduld zal hebben om erop te wachten totdat ik eindelijk weer alles kan doen zoals en wanneer ik wil.
De verpleegster vertelde ook dat de derde dag voor mij een soort dip dag zal zijn want dan krijg je geen morfine maar paracetamol...door de verandering in medicijn en de frustatie zal het een moeilijke dag worden vertelde ze.
Bedankt voor al jullie lieve berichten! waarschijnlijk zal het ff duren voordat ik weer iets erop zet. Sanne haar zus hield haar blog voor haar bij vertelde ze want zelf had ze daar bijna geen energie voor. Dus die er zullen volgen zullen kort maar krachtig worden!;)
Veel liefs Irma
dinsdag 6 juli 2010
5 naalden en 5 snoepjes
vrijdag 2 juli is het echt begonnen, de voorbereidingen op de operatie.
Een verpleegster zou bij mij thuis komen om mijn eerste eprex injectie te geven. Toen ze om 8:30 s' ochtends belde of het goed was dat ze in plaats van 15 uur om 10 uur zou komen had ik een beetje paniek, omdat mijn kamer was een puinhoop.... gehaast heb ik me gedouched en heel mijn kamer (voornamelijk alles ergens achter geduwd) opgeruimd. De verpleegster was heel aardig. Ze legde mij uit waarvoor de ijzer tabletten en eprex injecties nodig waren. Het is namelijk zo dat tijdens de operatie je veel bloed verliest. De eprex en ijzer tabletten maken snel extra rode bloedcellen aan zodat je HB (ijzer gehalte) zo hoog mogelijk is als je de operatie krijgt. Ze waarschuwde dat er soms bijwerkingen kunnen zijn bij de eerste injectie. . Het enige waar ik last van had was de overvloed aan energie die ik had. Dat zou nog wat worden als ik straks rustig in bed moest gaan liggen dacht ik.
Maandag 5 juli mijn eerste opname in het ziekenhuis. Ik had een afspraak om bloed af te geven. Zo'n 1.2 liter kon ik toevallig tijdens een gesprek tussen de verpleegsters opvangen. Hele aardige verpleegsters waren er. Eentje had zelfs gezegd dat ze mijn sandaaltjes leuk vond. Dat vond ik natuurlijk helemaal leuk.
Ik mocht toen gaan omkleden ( ja ik moest zo'n oversized prachtige blauwe pyjama aan en niet te vergeten die verzorgde onderbroek...no details about that). In mijn bed werd ik afgevoerd naar de intensive care afdeling. Hier zou ik komen te liggen na de operatie. Het was er rustig je hoorde alleen de aangesloten aparaten geluidjes maken. De verpleegsters daar waren ook vol met energie. Jolanda was mijn verpleegster. Zij zou het bloed bij mij afnemen.
Ze waarschuwde dat het dikke naalden waren anders kon de bloed er niet doorheen. Ok begrepen ik moet veel pijn verwachten. Het was waar, een snijdende pijn. Je kreeg 2 naalden, 1 om de bloed af te laten voeren en de andere om medicatie te geven als er iets zou mis gaan dat ze dat gelijk konden doen. De eerste zat. Ze had moeite met een tweede ader te vinden. Bij mij lagen ze erg diep vertelde ze. Tweede naald ging erin en hij was mis. Ze haalde een dokter erbij. Hij was duits en had een jonge assitente. Hij ging het proberen maar hij vond wel aders alleen zat er geen flow. Met andere woorden hij prikte erin maar er kwam geen bloed. Heel vervelend hij moest ergens anders proberen maar hij zag bijna nergens flow. Na de derde naald was ik wel gewend aan de snijdende pijn alleen pijn blijft pijn. En toen kwamen de tranen. Ik wilde niet maar toen Jolanda zij dat ze mij een kei vond kon ik ze niet meer tegen houden. Ze haalde een doekje. In totaal 5 injecties gehad en allemaal zonder succes. Toen hebben ze besloten dat ze ermee stoppen. Ik was teleurgesteld en kon de tranen niet tegen houden. Jolanda zei dat ik niet zoveel moest huilen anders zou zij ook moeten huilen. Ik zag een traan bij haar en moest toen een beetje lachen. Ze vroeg of ik waterproof mascara op had, dat had ik niet en toen moesten we allebei nog meer lachen.
Het is geen ramp dat het niet is gelukt. Het zou gewoon ideaal zijn geweest. Nu krijg ik gewoon bloed gedoneerd door de bloed bank. Met je eigen bloed is de kans op infecties kleiner en herstel sneller. Maar tijdens de operatie zullen ze mijn eigen bloed opvangen en dat weer terug geven vertelde Jolanda mij allemaal. Ze stelde me ook gerust dat ik dit niet meer hoefde mee te maken. Dat de andere injecties gedaan waren als ik onder narcose ben. Ik heb nog even leuk met haar kunnen kletsen. Ze hadden ook snoepjes op de afdeling voor de verpleegsters. Van de vepleegsters mocht ik voor elke naald een snoeje, 5 dus.
Eenmaal weer terug gebracht te worden naar de afdeling (weer in het bed geduwd, heel leuk!) kon ik aankleden en mocht ik gelijk naar huis. Waar de naalden waren ingebracht deed nog steeds pijn. Nu heb ik er nog beetje last van. Maar ik kom er een beetje achter dat je de pijn moet gaan accepteren want over 2 weken zal het er ook zijn en kom ik er niet zo makkelijk af.
Nu dat alles zo is gebeurd begint het me steeds meer door te dringen hoe dichterbij het komt. Toen iemand laatst aan mij vroeg of ik er bang van was zei ik nee, juist dat ik opgelucht was dat het eindelijk zover was want van mijn rug kreeg ik steeds meer last. Maar nu dat ik besef dat ik net zoals die mensen op intensive care zou liggen kreeg ik toch een beetje kriebels in mijn buik. Geheel de dag heb ik gezegd tegen mezelf Irma wat er ook gebeurd je blijft lachen. En die verpleegsters daar hielpen mij daarmee.
Liefs Irma
Een verpleegster zou bij mij thuis komen om mijn eerste eprex injectie te geven. Toen ze om 8:30 s' ochtends belde of het goed was dat ze in plaats van 15 uur om 10 uur zou komen had ik een beetje paniek, omdat mijn kamer was een puinhoop.... gehaast heb ik me gedouched en heel mijn kamer (voornamelijk alles ergens achter geduwd) opgeruimd. De verpleegster was heel aardig. Ze legde mij uit waarvoor de ijzer tabletten en eprex injecties nodig waren. Het is namelijk zo dat tijdens de operatie je veel bloed verliest. De eprex en ijzer tabletten maken snel extra rode bloedcellen aan zodat je HB (ijzer gehalte) zo hoog mogelijk is als je de operatie krijgt. Ze waarschuwde dat er soms bijwerkingen kunnen zijn bij de eerste injectie. . Het enige waar ik last van had was de overvloed aan energie die ik had. Dat zou nog wat worden als ik straks rustig in bed moest gaan liggen dacht ik.
Maandag 5 juli mijn eerste opname in het ziekenhuis. Ik had een afspraak om bloed af te geven. Zo'n 1.2 liter kon ik toevallig tijdens een gesprek tussen de verpleegsters opvangen. Hele aardige verpleegsters waren er. Eentje had zelfs gezegd dat ze mijn sandaaltjes leuk vond. Dat vond ik natuurlijk helemaal leuk.
Ik mocht toen gaan omkleden ( ja ik moest zo'n oversized prachtige blauwe pyjama aan en niet te vergeten die verzorgde onderbroek...no details about that). In mijn bed werd ik afgevoerd naar de intensive care afdeling. Hier zou ik komen te liggen na de operatie. Het was er rustig je hoorde alleen de aangesloten aparaten geluidjes maken. De verpleegsters daar waren ook vol met energie. Jolanda was mijn verpleegster. Zij zou het bloed bij mij afnemen.
Ze waarschuwde dat het dikke naalden waren anders kon de bloed er niet doorheen. Ok begrepen ik moet veel pijn verwachten. Het was waar, een snijdende pijn. Je kreeg 2 naalden, 1 om de bloed af te laten voeren en de andere om medicatie te geven als er iets zou mis gaan dat ze dat gelijk konden doen. De eerste zat. Ze had moeite met een tweede ader te vinden. Bij mij lagen ze erg diep vertelde ze. Tweede naald ging erin en hij was mis. Ze haalde een dokter erbij. Hij was duits en had een jonge assitente. Hij ging het proberen maar hij vond wel aders alleen zat er geen flow. Met andere woorden hij prikte erin maar er kwam geen bloed. Heel vervelend hij moest ergens anders proberen maar hij zag bijna nergens flow. Na de derde naald was ik wel gewend aan de snijdende pijn alleen pijn blijft pijn. En toen kwamen de tranen. Ik wilde niet maar toen Jolanda zij dat ze mij een kei vond kon ik ze niet meer tegen houden. Ze haalde een doekje. In totaal 5 injecties gehad en allemaal zonder succes. Toen hebben ze besloten dat ze ermee stoppen. Ik was teleurgesteld en kon de tranen niet tegen houden. Jolanda zei dat ik niet zoveel moest huilen anders zou zij ook moeten huilen. Ik zag een traan bij haar en moest toen een beetje lachen. Ze vroeg of ik waterproof mascara op had, dat had ik niet en toen moesten we allebei nog meer lachen.
Het is geen ramp dat het niet is gelukt. Het zou gewoon ideaal zijn geweest. Nu krijg ik gewoon bloed gedoneerd door de bloed bank. Met je eigen bloed is de kans op infecties kleiner en herstel sneller. Maar tijdens de operatie zullen ze mijn eigen bloed opvangen en dat weer terug geven vertelde Jolanda mij allemaal. Ze stelde me ook gerust dat ik dit niet meer hoefde mee te maken. Dat de andere injecties gedaan waren als ik onder narcose ben. Ik heb nog even leuk met haar kunnen kletsen. Ze hadden ook snoepjes op de afdeling voor de verpleegsters. Van de vepleegsters mocht ik voor elke naald een snoeje, 5 dus.
Eenmaal weer terug gebracht te worden naar de afdeling (weer in het bed geduwd, heel leuk!) kon ik aankleden en mocht ik gelijk naar huis. Waar de naalden waren ingebracht deed nog steeds pijn. Nu heb ik er nog beetje last van. Maar ik kom er een beetje achter dat je de pijn moet gaan accepteren want over 2 weken zal het er ook zijn en kom ik er niet zo makkelijk af.
Nu dat alles zo is gebeurd begint het me steeds meer door te dringen hoe dichterbij het komt. Toen iemand laatst aan mij vroeg of ik er bang van was zei ik nee, juist dat ik opgelucht was dat het eindelijk zover was want van mijn rug kreeg ik steeds meer last. Maar nu dat ik besef dat ik net zoals die mensen op intensive care zou liggen kreeg ik toch een beetje kriebels in mijn buik. Geheel de dag heb ik gezegd tegen mezelf Irma wat er ook gebeurd je blijft lachen. En die verpleegsters daar hielpen mij daarmee.
Liefs Irma
vrijdag 2 juli 2010
Welkom op mijn online dagboek!
Lieve vrienden en familie,
Hier mijn eerste berichtje op mijn blog.
18 juli word ik opgenomen in het St. Maartenskliniek in Nijmegen en 19 juli word ik dan eindelijk na ongeveer 1 jaar op de wachtlijst te staan geopereerd aan mijn rug. Graag wil ik met jullie al mijn belevenissen en gevoelens delen tijdens deze periode. Ik kijk uit naar jullie reacties!
Liefs Irma
Hier mijn eerste berichtje op mijn blog.
18 juli word ik opgenomen in het St. Maartenskliniek in Nijmegen en 19 juli word ik dan eindelijk na ongeveer 1 jaar op de wachtlijst te staan geopereerd aan mijn rug. Graag wil ik met jullie al mijn belevenissen en gevoelens delen tijdens deze periode. Ik kijk uit naar jullie reacties!
Liefs Irma
Abonneren op:
Posts (Atom)