5 naalden en 5 snoepjes

vrijdag 2 juli is het echt begonnen, de voorbereidingen op de operatie.
Een verpleegster zou bij mij thuis komen om mijn eerste eprex injectie te geven. Toen ze om 8:30 s' ochtends belde of het goed was dat ze in plaats van 15 uur om 10 uur zou komen had ik een beetje paniek, omdat mijn kamer was een puinhoop.... gehaast heb ik me gedouched en heel mijn kamer (voornamelijk alles ergens achter geduwd) opgeruimd. De verpleegster was heel aardig. Ze legde mij uit waarvoor de ijzer tabletten en eprex injecties nodig waren. Het is namelijk zo dat tijdens de operatie je veel bloed verliest. De eprex en ijzer tabletten maken snel extra rode bloedcellen aan zodat je HB (ijzer gehalte) zo hoog mogelijk is als je de operatie krijgt. Ze waarschuwde dat er soms bijwerkingen kunnen zijn bij de eerste injectie. . Het enige waar ik last van had was de overvloed aan energie die ik had. Dat zou nog wat worden als ik straks rustig in bed moest gaan liggen dacht ik.
Maandag 5 juli mijn eerste opname in het ziekenhuis. Ik had een afspraak om bloed af te geven. Zo'n 1.2 liter kon ik toevallig tijdens een gesprek tussen de verpleegsters opvangen. Hele aardige verpleegsters waren er. Eentje had zelfs gezegd dat ze mijn sandaaltjes leuk vond. Dat vond ik natuurlijk helemaal leuk.
Ik mocht toen gaan omkleden ( ja ik moest zo'n oversized prachtige blauwe pyjama aan en niet te vergeten die verzorgde onderbroek...no details about that). In mijn bed werd ik afgevoerd naar de intensive care afdeling. Hier zou ik komen te liggen na de operatie. Het was er rustig je hoorde alleen de aangesloten aparaten geluidjes maken. De verpleegsters daar waren ook vol met energie. Jolanda was mijn verpleegster. Zij zou het bloed bij mij afnemen.
Ze waarschuwde dat het dikke naalden waren anders kon de bloed er niet doorheen. Ok begrepen ik moet veel pijn verwachten. Het was waar, een snijdende pijn. Je kreeg 2 naalden, 1 om de bloed af te laten voeren en de andere om medicatie te geven als er iets zou mis gaan dat ze dat gelijk konden doen. De eerste zat. Ze had moeite met een tweede ader te vinden. Bij mij lagen ze erg diep vertelde ze. Tweede naald ging erin en hij was mis. Ze haalde een dokter erbij. Hij was duits en had een jonge assitente. Hij ging het proberen maar hij vond wel aders alleen zat er geen flow. Met andere woorden hij prikte erin maar er kwam geen bloed. Heel vervelend hij moest ergens anders proberen maar hij zag bijna nergens flow. Na de derde naald was ik wel gewend aan de snijdende pijn alleen pijn blijft pijn. En toen kwamen de tranen. Ik wilde niet maar toen Jolanda zij dat ze mij een kei vond kon ik ze niet meer tegen houden. Ze haalde een doekje. In totaal 5 injecties gehad en allemaal zonder succes. Toen hebben ze besloten dat ze ermee stoppen. Ik was teleurgesteld en kon de tranen niet tegen houden. Jolanda zei dat ik niet zoveel moest huilen anders zou zij ook moeten huilen. Ik zag een traan bij haar en moest toen een beetje lachen. Ze vroeg of ik waterproof mascara op had, dat had ik niet en toen moesten we allebei nog meer lachen.
Het is geen ramp dat het niet is gelukt. Het zou gewoon ideaal zijn geweest. Nu krijg ik gewoon bloed gedoneerd door de bloed bank. Met je eigen bloed is de kans op infecties kleiner en herstel sneller. Maar tijdens de operatie zullen ze mijn eigen bloed opvangen en dat weer terug geven vertelde Jolanda mij allemaal. Ze stelde me ook gerust dat ik dit niet meer hoefde mee te maken. Dat de andere injecties gedaan waren als ik onder narcose ben. Ik heb nog even leuk met haar kunnen kletsen. Ze hadden ook snoepjes op de afdeling voor de verpleegsters. Van de vepleegsters mocht ik voor elke naald een snoeje, 5 dus.
Eenmaal weer terug gebracht te worden naar de afdeling (weer in het bed geduwd, heel leuk!) kon ik aankleden en mocht ik gelijk naar huis. Waar de naalden waren ingebracht deed nog steeds pijn. Nu heb ik er nog beetje last van. Maar ik kom er een beetje achter dat je de pijn moet gaan accepteren want over 2 weken zal het er ook zijn en kom ik er niet zo makkelijk af.
Nu dat alles zo is gebeurd begint het me steeds meer door te dringen hoe dichterbij het komt. Toen iemand laatst aan mij vroeg of ik er bang van was zei ik nee, juist dat ik opgelucht was dat het eindelijk zover was want van mijn rug kreeg ik steeds meer last. Maar nu dat ik besef dat ik net zoals die mensen op intensive care zou liggen kreeg ik toch een beetje kriebels in mijn buik. Geheel de dag heb ik gezegd tegen mezelf Irma wat er ook gebeurd je blijft lachen. En die verpleegsters daar hielpen mij daarmee.

Liefs Irma