No place like home!

Ik ben dan eindelijk weer thuis! Ik keek heel erg uit naar deze dag, lekker thuis bij mama. Niet dat de pijn minder is geworden ofzo....
De afgelopen dagen waren de zwaarste dagen van mijn leven kan ik wel zeggen. Veel pijn gehad, teleurstellingen en gehuild. Zoals sommige van jullie weten ben ik ook niet iemand die veel geduld heeft. Na een week alleen maar pijn te hebben en niet normaal naar de wc te kunnen word het steeds moeilijker. Mijn laatste nacht in het ziekenhuis kon ik toch echt niet slapen en ben ik bij de nacht zusters gaan praten. Ze was heel aardig. Ze zei veel dingen die klopte. Ik kan jullie wel alles vertellen wat er is gebeurd maar het helemaal snappen zullen jullie toch niet kunnen. De pijn is moeilijk voor te stellen en ik zou het nooit over doen nu dat ik dit weet. Het is alsof een vrachtwagen over je heen is gereden. Ik moet de positieve kanten blijven zien erin maar dat is best moeilijk. het zal denk ik nog zeker een aantal weken duren voordat ik eindelijk weer helemaal mezelf kan zijn. De zuster vertelde ook dat ik het moest accepteren en dat is makkelijker gezegd als gedaan maar het is wel zo. Het is nu eenmaal zo en ik moet het over me heen laten komen. Maar elke dag denk ik was ik maar net zoals andere met een normale rug.
Ik ben zo'n 4.5 cm langer geworden en 2 kilo afgevallen, maar na een week bijna niks eten en drie keer over geven is dat niet vreemd. Ik heb problemen met ontlasting en dat vind ik vervelend want mijn buik voelt hard aan daardoor. Ik eet daarom ook niet veel. En ik baal ervan dat ik er weinig aan kan doen.
Er staan veel dingen op mijn lijst die ik zou willen doen maar dat zal dan nog maar ff moeten wachten. Ik hou het berichtje kort want ik begin al last te krijgen van het zitten. Bedankt voor alle steun en ik zal snel weer foto's en een filmpje erop zetten!

liefs irma