Vandaag is het 6 weken geleden sinds mijn operatie. En eindelijk na een lange tijd is de pijn een stuk minder geworden. Ik weet niet of het ligt aan het feit dat ik gewend ben aan hoe het nu voelt of het echt minder is geworden. Helaas is mijn rug nog steeds erg gevoelig. Fijn is het niet als iemand eraan komt. Zelfs een strelende hand voelt niet zoals vroeger. Ik heb een record nu dat ik 2 uurtjes buitenhuis kan zijn en dat ik dan niet helemaal moe en uitgeput van de pijn thuis kom.
Ik maak kleine uitstapjes. Zo ga ik met mijn moeder naar de bios (en niet alle bioscopen hebben goede stoelen...leer je ook om aan te wennen). Verder ga ik vaak met Viev en Rick even naar de stad toe. Het is fijn dat viev en rick alles hebben gezien en meegemaakt. Ze hebben gezien hoe ik in het ziekenhuis was en hoe ik langzaam vooruitgang kreeg. Ze weten wat mijn beperkingen zijn en dat is fijn.
Als ik terug kijk zit er toch vooruitgang in, maar het gaat langzaam. En ik moet toegeven dat ik sommige dagen erg depressief werd en wist niet of ik dit nog wel aankon. Mijn moeder werd beetje ongerust dat ik in een depressie terecht zou komen door de medicijnen (1 van de bijwerkingen als je de medicijnen te lang gebruikt). Het feit dat je overal geconfronteerd word met wat je nu niet meer kan maar wel kon is niet leuk. En om het te accepteren is nog moeilijker. Zo snel als ik dat mijn leven hier heb opgebouwd in Nederland en hoe snel ik zo'n leuke leven heb gemaakt was het ook van mij afgenomen voor 6 maanden. En dat had natuurlijk niemand tegen mij verteld. Natuurlijk niet. Maar het is goed je erop voor te bereiden dat het kan gebeuren.
Vandaag ook mijn eerste dag weer terug in de collegestoel! Ja ik had geregeld om een aparte (goede) stoel te hebben. Maar helaas kon dat niet geregeld worden. Dus heb ik 1.5 uur in een stoel gezeten waarna ik de pijn weer goed kon voelen. Dit was ook heel vermoeiend en ik was ook teleurgesteld.
Verder is het moeilijk want je wilt de lift nemen want trap lopen is ook vermoeiend maar goed dan staat er weer een groep jongens voor de lift....niet handig dan maar de trap. Boven aangekomen loop je tegen een deur die je moet open trekken, niet handig. Ik heb bijna geen kracht en het doet pijn als je aan zo'n zwaar ding staat te trekken. Wat teleurstelling, maar meneer Konings weet altijd wel een grappige les boekhouden te geven! ;)
Nou moet ik niet negatief doen. Want als ik terug denk aan hoe het proces is gegaan met tandenpoetsen (ja zoiets simpel) is het nu toch een stuk fijner! In het ziekenhuis poetsen ze altijd s' ochtends je tanden....ja zelfs op de IC! Toen werd de tandpasta eruit gezogen zoals bij de tandarts. Een paar dagen later kon ik mijn mond omspoelen met water en in een bakje spuigen in bed. Toen ik eindelijk weer kon lopen en ging tandenpoetsen spuigde ik het eerst tegen de spiegel en over de kraan heen, ik kon nog niet een klein beetje buigen. Maar nu kan ik gerust mijn tantenpoetsen zoals vroeger.
Ik begin me steeds meer te beseffen hoe het voorlopig zal zijn. Je moet dingen afzeggen die je wilt doen en je moet wennen aan de beperkingen. Dit had ik nooit gedacht toen de chirurg zei dat ik geopereerd moest worden. Toen dacht ow ok is goed kan er verder toch niks aan doen.
Nu kan ik ook niks aan doen als ik iets niet kan, maar ik kan er wel iets aan doen om positief te blijven en vooruitgang te maken. Richt mijn leven nu zo in zoals het nu kan met andere dingen en andere planningen. Je moet er natuurlijk aan wennen. Maar ze zeggen niet voor niets dat de eerst 3 tot 6 maanden het moeilijkst zijn. En dan nog het is maar een getal, het is maar tijd.
Liefs Irma
maandag 30 augustus 2010
dinsdag 17 augustus 2010
4 weken na de operatie
Na mijn eerste vergadering opgemaakt door Vivianne:)Gisteren was het precies een maand geleden dat ik mijn operatie heb gehad, en als je het vergelijkt met die week in het ziekenhuis kan ik nu een stuk meer. Gisteren ben ik weer wat meer gaan afbouwen van de medicijnen. Dat gaat wel goed. Maar ondertussen ben ik er al gewend dat met alles wat je doet je pijn hebt.
Soms is de pijn erger als op andere momenten en weet ik niet waarom dat zo is. Ik probeer nu vaak korte uitstapjes te doen. Afgelopen zaterdag voor het eerst weer naar de stad geweest met mijn zus en dat deed me goed. Ook al heb ik het maar 1 winkel vol gehouden heb ik mezelf lekker verwend. Vrijdag was namelijk geen leuke dag. Mijn eerste keer weer ongesteld. Heel mijn lichaam deed pijn en heb ik voornamelijk in bed gelegen.
ik geef eerlijk toe het is moeilijk om ermee om te gaan. De pijn kan ik nu mee omgaan. Maar na een maand nog steeds afhankelijk zijn van andere is niet zoals ik mezelf ken. Afgelopen 2 jaar altijd zelfstandig alles kunnen doen. En dat je niet eens langer als een uur in de stad kan rond lopen is ook frustrerend. Je bent boos maar op wie? Want het is zo, maar dat is moeilijk te accepteren. Tuurlijk zouden de artsen niks tegen mij zeggen hierover want iedereen is anders.
Ik ben druk bezig met alles te regelen voor het komende college jaar. Het feit dat ik niet de kracht zal hebben om zo te kunnen werken en te studeren zoals ik gewend ben is ook heel frustrerend.
Niemand weet hoe je je voelt. En het is ook heel moeilijk om uit te leggen. Ik verwacht ook niet dat mensen het begrijpen, want dat zou ik ook niet kunnen als ik het zelf niet zou meemaken.
Soms lig ik wel huilend in bed en vraag ik aan mijn moeder wanneer ik weer eindelijk de oude ben. Daar kan zij ook geen antwoord op geven. En waarom dit nou bij mij gebeurd...maar dat weet niemand en het is nou eenmaal zo.
Ik had het heel anders verwacht een maand na de operatie. Dacht dat ik dan weer lekker op mijn eigen kamertje zou zitten, niet het geval. En dat ik bij de komende feesten aanwezig zou kunnen zijn, ook niet het geval. En dat is soms moeilijk te verwerken.
Als ik ook naar drukkere plaatsen ga neem ik een kruk mee. Niet omdat ik die nodig heb, maar niemand ziet aan de buitenkant dat er iets met mij aan de hand is. Met een kruk naast me letten ze daar wat beter op en gaan ze niet plotseling aan je staan trekken;)
Maar ik blijf wel positief hoor. Heb genoeg mensen om mij heen die daarvoor zorgen:)
Liefs Irma
woensdag 11 augustus 2010
3 weken na de operatie
het is zo'n 3 weken na de operatie en ik zie al wel vooruit gang. Maar het gaat langzaam. Ik ben begonnen met korte uitstapjes maken met mama. Maar tot nu toe hou ik het max een uur vol. Het lopen is nog wel vermoeiend en pijnlijk. Als ik terug kom na een uur voelt het alsof ik 10 km heb gelopen met een rugzak vol stenen....
Maar ik krijg veel bezoek en dat doet me goed. Ik hou het steeds langer vol en ik heb ook steeds een moeder die zegt kom we gaan nu ff lopen. Ook al heb ik daar geen zin in ga ik wel mee want dat is de enige manier hoe de spieren zich gaan wennen.
Slapen gaat al wat beter ik kan nu zo'n 5 uur aan 1 stuk door slapen. Wel drink ik voor het slapen gaan warme melk en een leuke film om met een goeie gedachte naar bed te gaan.
Vaak moet ik nog in de spiegel kijken hoe ik moet staan om recht te gaan staan, want mijn hersenen zeggen iets heel anders tegen mij lichaam, zoals ik altijd al gewend was om te lopen, maar dat klopt nou natuurlijk niet meer. Ik heb 2 bochten laten corrigeren. Dus naast mijn schouders anders te houden moet ik ook mijn heupen anders zetten. En als ik dan zogenaamd "recht" voor de spiegel sta voelt het alsof 1 of ander dombo sta.
Verder is de pijn onderin mijn rug minder geworden, dat was voornamelijk spierpijn. Het doet alleen pijn als ik erop duw. Nu heb ik vooral last van de bocht bovenin dus tussen mijn schouderbladen. Daar heb ik nu ook spierpijn maar ook nog wel botpijn.
Ben ook sinds kort gaan afbouwen van de medicijnen en de eerste dag is moeilijk maar daarna gaat het steeds beter. Het zal denk nog wel een tijdje duren voordat ik helemaal zonder medicijnen zou kunnen. Dus dat het ziekenhuis je medicijnen meegeeft voor 10 dagen zegt niks eigenlijk, en het verschilt per persoon en de operatie natuurlijk.
bedankt voor alle lieve berichtjes en bezoeken kaarten en bloemen!:)
Liefs Irma
Maar ik krijg veel bezoek en dat doet me goed. Ik hou het steeds langer vol en ik heb ook steeds een moeder die zegt kom we gaan nu ff lopen. Ook al heb ik daar geen zin in ga ik wel mee want dat is de enige manier hoe de spieren zich gaan wennen.
Slapen gaat al wat beter ik kan nu zo'n 5 uur aan 1 stuk door slapen. Wel drink ik voor het slapen gaan warme melk en een leuke film om met een goeie gedachte naar bed te gaan.
Vaak moet ik nog in de spiegel kijken hoe ik moet staan om recht te gaan staan, want mijn hersenen zeggen iets heel anders tegen mij lichaam, zoals ik altijd al gewend was om te lopen, maar dat klopt nou natuurlijk niet meer. Ik heb 2 bochten laten corrigeren. Dus naast mijn schouders anders te houden moet ik ook mijn heupen anders zetten. En als ik dan zogenaamd "recht" voor de spiegel sta voelt het alsof 1 of ander dombo sta.
Verder is de pijn onderin mijn rug minder geworden, dat was voornamelijk spierpijn. Het doet alleen pijn als ik erop duw. Nu heb ik vooral last van de bocht bovenin dus tussen mijn schouderbladen. Daar heb ik nu ook spierpijn maar ook nog wel botpijn.
Ben ook sinds kort gaan afbouwen van de medicijnen en de eerste dag is moeilijk maar daarna gaat het steeds beter. Het zal denk nog wel een tijdje duren voordat ik helemaal zonder medicijnen zou kunnen. Dus dat het ziekenhuis je medicijnen meegeeft voor 10 dagen zegt niks eigenlijk, en het verschilt per persoon en de operatie natuurlijk.
bedankt voor alle lieve berichtjes en bezoeken kaarten en bloemen!:)
Liefs Irma
donderdag 5 augustus 2010
van buitenkant rug verandering
na de operatie en litteken. schouderbladen zijn nu gelijk en meer symetrisch maar ik moet nog leren om te wennen aan mijn nieuwe lichaam en h0e dan recht te staan....
voor de operatieallemaal foto's!
dorine als verassing op visite met brussel chocolade taart!:)
met viev filmpje kijke:)
thuis! viev en rick versierd:)
naar huis!
ik sta! wel scheef maar goed,,,,ik moet nog lere recht lope.
dinsdag 3 augustus 2010
niet altijd zo leuk
Hoe leuk het is om bezoek te krijgen en ik voordoe alsof het allemaal goed gaat heb ik gisteren avond een instort moment gehad. Het was gisteren 2 weken sinds de operatie. 2 weken alleen maar pijn. Wat je ook doet. En niks is duidelijk. Wanneer houd de pijn op? En je krijgt de instructies dat je jezelf niet teveel moet vermoeien....hoe bedoel je? Wat is mezelf teveel vermoeien? Ik snap het niet.
En als ik 1 wens nu had was het ff om een dag zonder pijn te hebben. Het is moeilijk....heel moeilijk en ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan, en soms heb ik er ff geen zin meer in.
Op dit moment is het moeilijk te verwerken dat ik met de operatie vooruit ben gegaan want ik heb nog steeds pijn.
Vergeleken met het ziekenhuis is mijn situatie nu wel een stuk beter, maar soms heb je genoeg van de pijn en hoe moet ik zelf kunnen inschatten of iets te veel voor me is? Ik heb dit nog nooit meegemaakt dus weet het toch ook niet. Nee en elke persoon is anders dus ik kan me niet vergelijken met andere. Ik ben heel gefrustreerd en verdrietig. Moet positief blijven denk je maar. Maar het is moeilijk uit te leggen hoe ik mij voel nu...
liefs Irma
En als ik 1 wens nu had was het ff om een dag zonder pijn te hebben. Het is moeilijk....heel moeilijk en ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan, en soms heb ik er ff geen zin meer in.
Op dit moment is het moeilijk te verwerken dat ik met de operatie vooruit ben gegaan want ik heb nog steeds pijn.
Vergeleken met het ziekenhuis is mijn situatie nu wel een stuk beter, maar soms heb je genoeg van de pijn en hoe moet ik zelf kunnen inschatten of iets te veel voor me is? Ik heb dit nog nooit meegemaakt dus weet het toch ook niet. Nee en elke persoon is anders dus ik kan me niet vergelijken met andere. Ik ben heel gefrustreerd en verdrietig. Moet positief blijven denk je maar. Maar het is moeilijk uit te leggen hoe ik mij voel nu...
liefs Irma
dagboek 2
zo en nu verder met de rest van de dagen in het ziekenhuis:
donderdag 22 juli:
Weinig geslapen, elkeuur wakker geworden en meer naar uitgekeken naar de ochtend dat mama weer bij mij kon zijn. Ontbijt kwam rond 7 uur en dan werd er gevraagd wat je wilde hebben. Dat weet ik niet als ik pijn heb dacht ik dan. Het liefst een pijnstiller en ik had zowiezo geen honger. En wat te drinken? Altijd de keuze tussen appelsap en sinaasappelsap. Niet dat ze onaardig waren maar ik vond niet meer leuk.
Die dag werd 1 pijn pompje eraf gehaald. Ja dat heb ik duidelijk gemerkt.
Dick, Helene, Hetty en Chantal waren langs gekomen en hadden cadeaus meegenomen. Erg leuk. Eindelijk afleiding! Afleiding was het beste op dat moment, en dat had ik s' nachts natuurlijk niet.
Dr. de Kleuver komt ook langs en vertelt dat ik zaterdag al naar huis mag gaan en moet gaan lopen. Makkelijker gezegd als gedaan.
Viev en Rick komen ook en we gaan spelletjes spelen. Veel energie heb ik niet dus na de eerste ronde stoppen we. Viev en Rick vertrekken. Sanne mag ook naar huis dus wisselen we websites en telefoonnummers en nemen afscheid.
Om 10 uur krijg ik weer medicijnen. Voor het eerst voelde ik me een beetje lekker. Na in het innemen van de medicijnen moet ik overgeven. Sinds ik zelf niet rechtop kan zitten komt de helft op mij het bed en de vloer. Ik word gedouched en mijn bed verschoond. Het zijn aardige verpleegsters. Ik ben meer geschrokken van het overgeven.
Mama rond half 12 weg....weer proberen te slapen nee dat gaat niet. Ik lag alleen en voelde me ook heel alleen met pijn.
Vrijdag 23 juli
eindelijk ochtend. Mama is er weer. En weer hetzelfde ritje van ontbijt en medicijnen. de Katheder en de tweede pijnpompje worden weggehaald. Shit. De pijn bestrijding gaat nu met tabletten (veel).
Nog veel pijn.
De fysiotherapeut komt langs en oefent met mij lopen. Dat gaat goed. Ik voelde me vreemd. Een ander lichaam en wist niet goed hoe ik moest bewegen. Hij zei tegen mij dat ik best mijn benen mocht buigen dat er niks met mijn knieen was gebeurd....owja. Ik word voor het eerst gemeten....164,5cm! Ja ik merk wel dat ik langer ben geworden idd.
Er word een foto genomen van mijn rug. Dr de Kleuver komt langs en verteld dat het er goed uitziet.
De pijn blijft en eten gaat niet echt als je pijn hebt dus veel kreeg ik ook niet naar binnen.
Viev en Rick kwamen langs....afleiding! Samen hebben we TV gekeken.
Gewassen bij de wasbak en dan was het tijd om weer te gaan slapen. Slapen ging moeizaam ook al was ik zo moe...ik had heel erg weinig geslapen afgelopen tijd maar het ging gewoon niet.
S' nachts word ik vaak wakker en heb ik veel pijn en moet ik huilen. Ik mag niks extra voor de pijn want zit eigenlijk al aan het maximum. Inmiddels lig ik met 2 andere vrouwen op de afdeling. Eentje vraagt of het wel gaat....tja wat antwoord je op zoiets?
Zaterdag 24 juli
Weer hetzelfde met de ontbijt...maar nadat ik had gegeten moest ik weer overgeven. Het was niet goed gevallen. Dus bel ik mama om 7:30. Ik heb veel pijn, maar goed ik zou toch vandaag naar huis mogen?
Ik loop vaak met mama en kijk vaak in de spiegel, want ik loop scheef (wat aanvoelt als recht voor mij). Ik speel een spelletje met mama. en eet een croissantje en drink cola tegen de misselijkheid. Gelukkig dat blijft wel binnen. Pijn is nu draaglijk.
Maar mag nog niet naar huis. De wond bloed nog en heb nog niet genoeg ontlasting gehad. Bijna geen (maar ja als er ook niks in je maag zit kan dat niet naar mijn idee).
Dus nog een nacht in het ziekenhuis zeer teleurgestelled.
De nacht komt weer nu heb ik wel iets extra's mogen krijgen tegen de pijn. Ik loop wel 3 keer 's nachts naar de wc om te plassen. en mag het al zonder begeleiding. Heb inmiddels geleerd hoe ik mezelf uit bed kan krijgen zonder hulp.
zondag 25 juli
De dokter komt weer langs. Ik mag nog steeds niet naar huis...nog een teleurstelling. De wond bloed nog een beetje en mijn buik is nog te hard. Ik leek wel zwanger. Ik weet dat het voor het beste is maar toch is het niet leuk.
Ik krijg een klijsma om te helpen voor de ontlasting maar dat helpt niet.
Ik moet gaan traplopen. Dat vond ik makkelijk. Dat was toch beenwerk? Mama en Viev komen later om het te filmen maar fysiotherapeut zei dat er weinig valt te filmen omdat ik al klaar ben met oefenen en ik het al kan.
Mijn overbuurvrouw mag naar huis. Viev, rick en tante riki komen langs. We spelen een spelletje.
Toen mama en tante riki koffie zijn gaan drinken moest ik oevergeven rick moest het van viev overnemen want die viel bijna flauw. Ik moest huilen. Ik moest ik nou ooit naar de wc als er niks in me blijft?! In slaap gevallen.
We bestellen pizza om te eten, want van dat menu die ze in het ziekenhuis hadden had ik het toch echt gehad. Ik eet 3 stukken en dat blijft binnen.
De vader van Koen belt hoe het gaat en of ik al weet wanneer ik naar huis mag. Ik hoop morgen?
Viev, rick en tante riki gaan weg. Ik krijg een andere klijsma en ja hoor het werrkt! helemaal opgelucht. Gelijk gedouched.
Toen nog met papa en koen gebeld. Tante Corine belt mama. Omdat we niet hadden verwacht dat ik nog in het ziekenhuis nog zou liggen heeft mama een hotel geboekt iets verder weg. Dus ze moet optijd weg.
s' nachts kan kan ik weer niet slapen. Ik ga bij de nacht zuster zitten. En moet helemaal huilen. Ze begrijpt me helemaal. De frustratie de pijn en de geduld die je moet hebben. Ik praat met haar over van alles. Ze maakt warme melk voor me klaar en daarna kan ik eindelijk een beetje slapen.
maandag 26 juli
's ochtends weer hetzelfde verhaal. medicijnen en ontbijt. De ontbijt verpleegster zegt: lig je er nog steeds? (ja dat helpt denk ik bij mezelf).
Maar goed ik heb onlasting gehad en wond lekt nauwelijks meer dus ik mag eindelijk naar huis. De medcijn en het afbouwen ervan word aan mama uitgelegd. Ik heb gedouched en toen nog geslapen. Mama heeft ondertussen alles ingepakt. Rond half 12 komen viev en Rick. De fysio wilt nog ff controleren of ik nog vragen heb en of ik alles nog zelf kan.
We hebben de fotows nog besteld. Mijn buurvrouw mag s' avonds naar huis.
Ik neem afscheid van iedereen.
Met 2 kussens en een halflig posisitie van de passagiersstoel rijden we richting tilburg. We zijn maar 1 keer gestopt. Ja ik lig niet lekker, maar hoe eerder we thuis zijn hoe beter dacht ik.
Eenmaal thuis aangekomen hadden viev en rick had huis versierd het was zo'n leuke verassing en ze hadden bossche bollen gehaald! Normaal krijg ik die zo weg, nu kom ik maar halverwege. En ga daarna maar ff rusten.
Eindelijk thuis. Die avond voor het eerst het meeste kunnen slapen sinds een week. Mama is heel attent of er iets aan de hand is.
Zo dat was het hele verhaal van het ziekenhuis!
liefs irma
donderdag 22 juli:
Weinig geslapen, elkeuur wakker geworden en meer naar uitgekeken naar de ochtend dat mama weer bij mij kon zijn. Ontbijt kwam rond 7 uur en dan werd er gevraagd wat je wilde hebben. Dat weet ik niet als ik pijn heb dacht ik dan. Het liefst een pijnstiller en ik had zowiezo geen honger. En wat te drinken? Altijd de keuze tussen appelsap en sinaasappelsap. Niet dat ze onaardig waren maar ik vond niet meer leuk.
Die dag werd 1 pijn pompje eraf gehaald. Ja dat heb ik duidelijk gemerkt.
Dick, Helene, Hetty en Chantal waren langs gekomen en hadden cadeaus meegenomen. Erg leuk. Eindelijk afleiding! Afleiding was het beste op dat moment, en dat had ik s' nachts natuurlijk niet.
Dr. de Kleuver komt ook langs en vertelt dat ik zaterdag al naar huis mag gaan en moet gaan lopen. Makkelijker gezegd als gedaan.
Viev en Rick komen ook en we gaan spelletjes spelen. Veel energie heb ik niet dus na de eerste ronde stoppen we. Viev en Rick vertrekken. Sanne mag ook naar huis dus wisselen we websites en telefoonnummers en nemen afscheid.
Om 10 uur krijg ik weer medicijnen. Voor het eerst voelde ik me een beetje lekker. Na in het innemen van de medicijnen moet ik overgeven. Sinds ik zelf niet rechtop kan zitten komt de helft op mij het bed en de vloer. Ik word gedouched en mijn bed verschoond. Het zijn aardige verpleegsters. Ik ben meer geschrokken van het overgeven.
Mama rond half 12 weg....weer proberen te slapen nee dat gaat niet. Ik lag alleen en voelde me ook heel alleen met pijn.
Vrijdag 23 juli
eindelijk ochtend. Mama is er weer. En weer hetzelfde ritje van ontbijt en medicijnen. de Katheder en de tweede pijnpompje worden weggehaald. Shit. De pijn bestrijding gaat nu met tabletten (veel).
Nog veel pijn.
De fysiotherapeut komt langs en oefent met mij lopen. Dat gaat goed. Ik voelde me vreemd. Een ander lichaam en wist niet goed hoe ik moest bewegen. Hij zei tegen mij dat ik best mijn benen mocht buigen dat er niks met mijn knieen was gebeurd....owja. Ik word voor het eerst gemeten....164,5cm! Ja ik merk wel dat ik langer ben geworden idd.
Er word een foto genomen van mijn rug. Dr de Kleuver komt langs en verteld dat het er goed uitziet.
De pijn blijft en eten gaat niet echt als je pijn hebt dus veel kreeg ik ook niet naar binnen.
Viev en Rick kwamen langs....afleiding! Samen hebben we TV gekeken.
Gewassen bij de wasbak en dan was het tijd om weer te gaan slapen. Slapen ging moeizaam ook al was ik zo moe...ik had heel erg weinig geslapen afgelopen tijd maar het ging gewoon niet.
S' nachts word ik vaak wakker en heb ik veel pijn en moet ik huilen. Ik mag niks extra voor de pijn want zit eigenlijk al aan het maximum. Inmiddels lig ik met 2 andere vrouwen op de afdeling. Eentje vraagt of het wel gaat....tja wat antwoord je op zoiets?
Zaterdag 24 juli
Weer hetzelfde met de ontbijt...maar nadat ik had gegeten moest ik weer overgeven. Het was niet goed gevallen. Dus bel ik mama om 7:30. Ik heb veel pijn, maar goed ik zou toch vandaag naar huis mogen?
Ik loop vaak met mama en kijk vaak in de spiegel, want ik loop scheef (wat aanvoelt als recht voor mij). Ik speel een spelletje met mama. en eet een croissantje en drink cola tegen de misselijkheid. Gelukkig dat blijft wel binnen. Pijn is nu draaglijk.
Maar mag nog niet naar huis. De wond bloed nog en heb nog niet genoeg ontlasting gehad. Bijna geen (maar ja als er ook niks in je maag zit kan dat niet naar mijn idee).
Dus nog een nacht in het ziekenhuis zeer teleurgestelled.
De nacht komt weer nu heb ik wel iets extra's mogen krijgen tegen de pijn. Ik loop wel 3 keer 's nachts naar de wc om te plassen. en mag het al zonder begeleiding. Heb inmiddels geleerd hoe ik mezelf uit bed kan krijgen zonder hulp.
zondag 25 juli
De dokter komt weer langs. Ik mag nog steeds niet naar huis...nog een teleurstelling. De wond bloed nog een beetje en mijn buik is nog te hard. Ik leek wel zwanger. Ik weet dat het voor het beste is maar toch is het niet leuk.
Ik krijg een klijsma om te helpen voor de ontlasting maar dat helpt niet.
Ik moet gaan traplopen. Dat vond ik makkelijk. Dat was toch beenwerk? Mama en Viev komen later om het te filmen maar fysiotherapeut zei dat er weinig valt te filmen omdat ik al klaar ben met oefenen en ik het al kan.
Mijn overbuurvrouw mag naar huis. Viev, rick en tante riki komen langs. We spelen een spelletje.
Toen mama en tante riki koffie zijn gaan drinken moest ik oevergeven rick moest het van viev overnemen want die viel bijna flauw. Ik moest huilen. Ik moest ik nou ooit naar de wc als er niks in me blijft?! In slaap gevallen.
We bestellen pizza om te eten, want van dat menu die ze in het ziekenhuis hadden had ik het toch echt gehad. Ik eet 3 stukken en dat blijft binnen.
De vader van Koen belt hoe het gaat en of ik al weet wanneer ik naar huis mag. Ik hoop morgen?
Viev, rick en tante riki gaan weg. Ik krijg een andere klijsma en ja hoor het werrkt! helemaal opgelucht. Gelijk gedouched.
Toen nog met papa en koen gebeld. Tante Corine belt mama. Omdat we niet hadden verwacht dat ik nog in het ziekenhuis nog zou liggen heeft mama een hotel geboekt iets verder weg. Dus ze moet optijd weg.
s' nachts kan kan ik weer niet slapen. Ik ga bij de nacht zuster zitten. En moet helemaal huilen. Ze begrijpt me helemaal. De frustratie de pijn en de geduld die je moet hebben. Ik praat met haar over van alles. Ze maakt warme melk voor me klaar en daarna kan ik eindelijk een beetje slapen.
maandag 26 juli
's ochtends weer hetzelfde verhaal. medicijnen en ontbijt. De ontbijt verpleegster zegt: lig je er nog steeds? (ja dat helpt denk ik bij mezelf).
Maar goed ik heb onlasting gehad en wond lekt nauwelijks meer dus ik mag eindelijk naar huis. De medcijn en het afbouwen ervan word aan mama uitgelegd. Ik heb gedouched en toen nog geslapen. Mama heeft ondertussen alles ingepakt. Rond half 12 komen viev en Rick. De fysio wilt nog ff controleren of ik nog vragen heb en of ik alles nog zelf kan.
We hebben de fotows nog besteld. Mijn buurvrouw mag s' avonds naar huis.
Ik neem afscheid van iedereen.
Met 2 kussens en een halflig posisitie van de passagiersstoel rijden we richting tilburg. We zijn maar 1 keer gestopt. Ja ik lig niet lekker, maar hoe eerder we thuis zijn hoe beter dacht ik.
Eenmaal thuis aangekomen hadden viev en rick had huis versierd het was zo'n leuke verassing en ze hadden bossche bollen gehaald! Normaal krijg ik die zo weg, nu kom ik maar halverwege. En ga daarna maar ff rusten.
Eindelijk thuis. Die avond voor het eerst het meeste kunnen slapen sinds een week. Mama is heel attent of er iets aan de hand is.
Zo dat was het hele verhaal van het ziekenhuis!
liefs irma
Abonneren op:
Posts (Atom)