Na mijn eerste vergadering opgemaakt door Vivianne:)Gisteren was het precies een maand geleden dat ik mijn operatie heb gehad, en als je het vergelijkt met die week in het ziekenhuis kan ik nu een stuk meer. Gisteren ben ik weer wat meer gaan afbouwen van de medicijnen. Dat gaat wel goed. Maar ondertussen ben ik er al gewend dat met alles wat je doet je pijn hebt.
Soms is de pijn erger als op andere momenten en weet ik niet waarom dat zo is. Ik probeer nu vaak korte uitstapjes te doen. Afgelopen zaterdag voor het eerst weer naar de stad geweest met mijn zus en dat deed me goed. Ook al heb ik het maar 1 winkel vol gehouden heb ik mezelf lekker verwend. Vrijdag was namelijk geen leuke dag. Mijn eerste keer weer ongesteld. Heel mijn lichaam deed pijn en heb ik voornamelijk in bed gelegen.
ik geef eerlijk toe het is moeilijk om ermee om te gaan. De pijn kan ik nu mee omgaan. Maar na een maand nog steeds afhankelijk zijn van andere is niet zoals ik mezelf ken. Afgelopen 2 jaar altijd zelfstandig alles kunnen doen. En dat je niet eens langer als een uur in de stad kan rond lopen is ook frustrerend. Je bent boos maar op wie? Want het is zo, maar dat is moeilijk te accepteren. Tuurlijk zouden de artsen niks tegen mij zeggen hierover want iedereen is anders.
Ik ben druk bezig met alles te regelen voor het komende college jaar. Het feit dat ik niet de kracht zal hebben om zo te kunnen werken en te studeren zoals ik gewend ben is ook heel frustrerend.
Niemand weet hoe je je voelt. En het is ook heel moeilijk om uit te leggen. Ik verwacht ook niet dat mensen het begrijpen, want dat zou ik ook niet kunnen als ik het zelf niet zou meemaken.
Soms lig ik wel huilend in bed en vraag ik aan mijn moeder wanneer ik weer eindelijk de oude ben. Daar kan zij ook geen antwoord op geven. En waarom dit nou bij mij gebeurd...maar dat weet niemand en het is nou eenmaal zo.
Ik had het heel anders verwacht een maand na de operatie. Dacht dat ik dan weer lekker op mijn eigen kamertje zou zitten, niet het geval. En dat ik bij de komende feesten aanwezig zou kunnen zijn, ook niet het geval. En dat is soms moeilijk te verwerken.
Als ik ook naar drukkere plaatsen ga neem ik een kruk mee. Niet omdat ik die nodig heb, maar niemand ziet aan de buitenkant dat er iets met mij aan de hand is. Met een kruk naast me letten ze daar wat beter op en gaan ze niet plotseling aan je staan trekken;)
Maar ik blijf wel positief hoor. Heb genoeg mensen om mij heen die daarvoor zorgen:)
Liefs Irma
"Hey liefie,
BeantwoordenVerwijderenIk ben blij dat je nu weer uitstapjes kunt maken. Langzaamaan zul je het wel langer kunnen volhouden al vind ik het ergens ook wel fijn dat je het maar maximaal 1 uur in de stad volhoudt.. kun je dat niet zo houden? ;)
Ik spreek je straks op Skype nog wel, kus!
Hai meissie, niet opgeven hoor :)
BeantwoordenVerwijderenOok al is het moeilijk, we denken allemaal aan je en steunen je, helaas kunnen we de pijn niet wegnemen. Als het weer allemaal wat soepeler en sneller gaat moeten we nog eens samen gaan shoppen. En anders fixen we gewoon wel wat hoor - en niet vergeten veel te lachen, das heel gezond :) Ik denk aan je, en ik kom nog es langs.
Als je hulp nodig hebt voor de studie ofzoiets, dan hoor ik het graag, mailen hoor!
Doei
Dorine
xxx
Heej Irma,
BeantwoordenVerwijderenGoed om te lezen dat je je medicijnen aan het afbouwen bent (dat is vaak toch een goed teken).
Mocht het niet lukken met colleges volgen enzo, ik heb nog een hoop aantekeningen/samenvattingen/opdrachten bewaard, die mag je uiterraad lenen.
Misschien duurt het shop-avontuurtje nu nog maar een uurtje, maar denk eens eraan als het kerst is en opruiming. Tegen die tijd kan je vast weer een hele dag winkels-hoppen ;) Daar heb ik wel vertrouwen.
als 1 maand na de opratie = 1 uur winkelen
dan zit je al op 5 maanden = 5 uur winkelen in december (A)
Maarre als jij niet naar feesten kan, komt het feest maar naar jou toe! :P
In plaats van in de stad te feesten, kunnen we natuurlijk ook met een paar man bij jou komen drinken, muziekje aan, en feesten maar ;)
Kus,
Anneloes