dagboek 2

zo en nu verder met de rest van de dagen in het ziekenhuis:

donderdag 22 juli:

Weinig geslapen, elkeuur wakker geworden en meer naar uitgekeken naar de ochtend dat mama weer bij mij kon zijn. Ontbijt kwam rond 7 uur en dan werd er gevraagd wat je wilde hebben. Dat weet ik niet als ik pijn heb dacht ik dan. Het liefst een pijnstiller en ik had zowiezo geen honger. En wat te drinken? Altijd de keuze tussen appelsap en sinaasappelsap. Niet dat ze onaardig waren maar ik vond niet meer leuk.
Die dag werd 1 pijn pompje eraf gehaald. Ja dat heb ik duidelijk gemerkt.
Dick, Helene, Hetty en Chantal waren langs gekomen en hadden cadeaus meegenomen. Erg leuk. Eindelijk afleiding! Afleiding was het beste op dat moment, en dat had ik s' nachts natuurlijk niet.
Dr. de Kleuver komt ook langs en vertelt dat ik zaterdag al naar huis mag gaan en moet gaan lopen. Makkelijker gezegd als gedaan.
Viev en Rick komen ook en we gaan spelletjes spelen. Veel energie heb ik niet dus na de eerste ronde stoppen we. Viev en Rick vertrekken. Sanne mag ook naar huis dus wisselen we websites en telefoonnummers en nemen afscheid.
Om 10 uur krijg ik weer medicijnen. Voor het eerst voelde ik me een beetje lekker. Na in het innemen van de medicijnen moet ik overgeven. Sinds ik zelf niet rechtop kan zitten komt de helft op mij het bed en de vloer. Ik word gedouched en mijn bed verschoond. Het zijn aardige verpleegsters. Ik ben meer geschrokken van het overgeven.
Mama rond half 12 weg....weer proberen te slapen nee dat gaat niet. Ik lag alleen en voelde me ook heel alleen met pijn.

Vrijdag 23 juli

eindelijk ochtend. Mama is er weer. En weer hetzelfde ritje van ontbijt en medicijnen. de Katheder en de tweede pijnpompje worden weggehaald. Shit. De pijn bestrijding gaat nu met tabletten (veel).
Nog veel pijn.
De fysiotherapeut komt langs en oefent met mij lopen. Dat gaat goed. Ik voelde me vreemd. Een ander lichaam en wist niet goed hoe ik moest bewegen. Hij zei tegen mij dat ik best mijn benen mocht buigen dat er niks met mijn knieen was gebeurd....owja. Ik word voor het eerst gemeten....164,5cm! Ja ik merk wel dat ik langer ben geworden idd.
Er word een foto genomen van mijn rug. Dr de Kleuver komt langs en verteld dat het er goed uitziet.
De pijn blijft en eten gaat niet echt als je pijn hebt dus veel kreeg ik ook niet naar binnen.
Viev en Rick kwamen langs....afleiding! Samen hebben we TV gekeken.
Gewassen bij de wasbak en dan was het tijd om weer te gaan slapen. Slapen ging moeizaam ook al was ik zo moe...ik had heel erg weinig geslapen afgelopen tijd maar het ging gewoon niet.
S' nachts word ik vaak wakker en heb ik veel pijn en moet ik huilen. Ik mag niks extra voor de pijn want zit eigenlijk al aan het maximum. Inmiddels lig ik met 2 andere vrouwen op de afdeling. Eentje vraagt of het wel gaat....tja wat antwoord je op zoiets?

Zaterdag 24 juli

Weer hetzelfde met de ontbijt...maar nadat ik had gegeten moest ik weer overgeven. Het was niet goed gevallen. Dus bel ik mama om 7:30. Ik heb veel pijn, maar goed ik zou toch vandaag naar huis mogen?
Ik loop vaak met mama en kijk vaak in de spiegel, want ik loop scheef (wat aanvoelt als recht voor mij). Ik speel een spelletje met mama. en eet een croissantje en drink cola tegen de misselijkheid. Gelukkig dat blijft wel binnen. Pijn is nu draaglijk.
Maar mag nog niet naar huis. De wond bloed nog en heb nog niet genoeg ontlasting gehad. Bijna geen (maar ja als er ook niks in je maag zit kan dat niet naar mijn idee).
Dus nog een nacht in het ziekenhuis zeer teleurgestelled.
De nacht komt weer nu heb ik wel iets extra's mogen krijgen tegen de pijn. Ik loop wel 3 keer 's nachts naar de wc om te plassen. en mag het al zonder begeleiding. Heb inmiddels geleerd hoe ik mezelf uit bed kan krijgen zonder hulp.

zondag 25 juli

De dokter komt weer langs. Ik mag nog steeds niet naar huis...nog een teleurstelling. De wond bloed nog een beetje en mijn buik is nog te hard. Ik leek wel zwanger. Ik weet dat het voor het beste is maar toch is het niet leuk.
Ik krijg een klijsma om te helpen voor de ontlasting maar dat helpt niet.
Ik moet gaan traplopen. Dat vond ik makkelijk. Dat was toch beenwerk? Mama en Viev komen later om het te filmen maar fysiotherapeut zei dat er weinig valt te filmen omdat ik al klaar ben met oefenen en ik het al kan.
Mijn overbuurvrouw mag naar huis. Viev, rick en tante riki komen langs. We spelen een spelletje.
Toen mama en tante riki koffie zijn gaan drinken moest ik oevergeven rick moest het van viev overnemen want die viel bijna flauw. Ik moest huilen. Ik moest ik nou ooit naar de wc als er niks in me blijft?! In slaap gevallen.
We bestellen pizza om te eten, want van dat menu die ze in het ziekenhuis hadden had ik het toch echt gehad. Ik eet 3 stukken en dat blijft binnen.
De vader van Koen belt hoe het gaat en of ik al weet wanneer ik naar huis mag. Ik hoop morgen?
Viev, rick en tante riki gaan weg. Ik krijg een andere klijsma en ja hoor het werrkt! helemaal opgelucht. Gelijk gedouched.
Toen nog met papa en koen gebeld. Tante Corine belt mama. Omdat we niet hadden verwacht dat ik nog in het ziekenhuis nog zou liggen heeft mama een hotel geboekt iets verder weg. Dus ze moet optijd weg.
s' nachts kan kan ik weer niet slapen. Ik ga bij de nacht zuster zitten. En moet helemaal huilen. Ze begrijpt me helemaal. De frustratie de pijn en de geduld die je moet hebben. Ik praat met haar over van alles. Ze maakt warme melk voor me klaar en daarna kan ik eindelijk een beetje slapen.

maandag 26 juli
's ochtends weer hetzelfde verhaal. medicijnen en ontbijt. De ontbijt verpleegster zegt: lig je er nog steeds? (ja dat helpt denk ik bij mezelf).
Maar goed ik heb onlasting gehad en wond lekt nauwelijks meer dus ik mag eindelijk naar huis. De medcijn en het afbouwen ervan word aan mama uitgelegd. Ik heb gedouched en toen nog geslapen. Mama heeft ondertussen alles ingepakt. Rond half 12 komen viev en Rick. De fysio wilt nog ff controleren of ik nog vragen heb en of ik alles nog zelf kan.
We hebben de fotows nog besteld. Mijn buurvrouw mag s' avonds naar huis.
Ik neem afscheid van iedereen.
Met 2 kussens en een halflig posisitie van de passagiersstoel rijden we richting tilburg. We zijn maar 1 keer gestopt. Ja ik lig niet lekker, maar hoe eerder we thuis zijn hoe beter dacht ik.
Eenmaal thuis aangekomen hadden viev en rick had huis versierd het was zo'n leuke verassing en ze hadden bossche bollen gehaald! Normaal krijg ik die zo weg, nu kom ik maar halverwege. En ga daarna maar ff rusten.
Eindelijk thuis. Die avond voor het eerst het meeste kunnen slapen sinds een week. Mama is heel attent of er iets aan de hand is.

Zo dat was het hele verhaal van het ziekenhuis!

liefs irma