Vandaag is het 6 weken geleden sinds mijn operatie. En eindelijk na een lange tijd is de pijn een stuk minder geworden. Ik weet niet of het ligt aan het feit dat ik gewend ben aan hoe het nu voelt of het echt minder is geworden. Helaas is mijn rug nog steeds erg gevoelig. Fijn is het niet als iemand eraan komt. Zelfs een strelende hand voelt niet zoals vroeger. Ik heb een record nu dat ik 2 uurtjes buitenhuis kan zijn en dat ik dan niet helemaal moe en uitgeput van de pijn thuis kom.
Ik maak kleine uitstapjes. Zo ga ik met mijn moeder naar de bios (en niet alle bioscopen hebben goede stoelen...leer je ook om aan te wennen). Verder ga ik vaak met Viev en Rick even naar de stad toe. Het is fijn dat viev en rick alles hebben gezien en meegemaakt. Ze hebben gezien hoe ik in het ziekenhuis was en hoe ik langzaam vooruitgang kreeg. Ze weten wat mijn beperkingen zijn en dat is fijn.
Als ik terug kijk zit er toch vooruitgang in, maar het gaat langzaam. En ik moet toegeven dat ik sommige dagen erg depressief werd en wist niet of ik dit nog wel aankon. Mijn moeder werd beetje ongerust dat ik in een depressie terecht zou komen door de medicijnen (1 van de bijwerkingen als je de medicijnen te lang gebruikt). Het feit dat je overal geconfronteerd word met wat je nu niet meer kan maar wel kon is niet leuk. En om het te accepteren is nog moeilijker. Zo snel als ik dat mijn leven hier heb opgebouwd in Nederland en hoe snel ik zo'n leuke leven heb gemaakt was het ook van mij afgenomen voor 6 maanden. En dat had natuurlijk niemand tegen mij verteld. Natuurlijk niet. Maar het is goed je erop voor te bereiden dat het kan gebeuren.
Vandaag ook mijn eerste dag weer terug in de collegestoel! Ja ik had geregeld om een aparte (goede) stoel te hebben. Maar helaas kon dat niet geregeld worden. Dus heb ik 1.5 uur in een stoel gezeten waarna ik de pijn weer goed kon voelen. Dit was ook heel vermoeiend en ik was ook teleurgesteld.
Verder is het moeilijk want je wilt de lift nemen want trap lopen is ook vermoeiend maar goed dan staat er weer een groep jongens voor de lift....niet handig dan maar de trap. Boven aangekomen loop je tegen een deur die je moet open trekken, niet handig. Ik heb bijna geen kracht en het doet pijn als je aan zo'n zwaar ding staat te trekken. Wat teleurstelling, maar meneer Konings weet altijd wel een grappige les boekhouden te geven! ;)
Nou moet ik niet negatief doen. Want als ik terug denk aan hoe het proces is gegaan met tandenpoetsen (ja zoiets simpel) is het nu toch een stuk fijner! In het ziekenhuis poetsen ze altijd s' ochtends je tanden....ja zelfs op de IC! Toen werd de tandpasta eruit gezogen zoals bij de tandarts. Een paar dagen later kon ik mijn mond omspoelen met water en in een bakje spuigen in bed. Toen ik eindelijk weer kon lopen en ging tandenpoetsen spuigde ik het eerst tegen de spiegel en over de kraan heen, ik kon nog niet een klein beetje buigen. Maar nu kan ik gerust mijn tantenpoetsen zoals vroeger.
Ik begin me steeds meer te beseffen hoe het voorlopig zal zijn. Je moet dingen afzeggen die je wilt doen en je moet wennen aan de beperkingen. Dit had ik nooit gedacht toen de chirurg zei dat ik geopereerd moest worden. Toen dacht ow ok is goed kan er verder toch niks aan doen.
Nu kan ik ook niks aan doen als ik iets niet kan, maar ik kan er wel iets aan doen om positief te blijven en vooruitgang te maken. Richt mijn leven nu zo in zoals het nu kan met andere dingen en andere planningen. Je moet er natuurlijk aan wennen. Maar ze zeggen niet voor niets dat de eerst 3 tot 6 maanden het moeilijkst zijn. En dan nog het is maar een getal, het is maar tijd.
Liefs Irma
Geen opmerkingen:
Een reactie posten